عمده معروفیت مایک دیویس نویسنده کتاب «سیاره زاغه‌ها» به واسطه انتقادهای رادیکال وی از تاثیر مخرب سیاست‌های اقتصادی و سیاسی آمریکایی بر شهر و محیط زیست بوده است. دیویس در این کتاب با بررسی آماری روند توسعه شهرهایی که در ادبیات متداول تحت عنوان «جهان سوم» و «در حال توسعه» معرفی می‌شوند، نسبتی که امر شهری با اقتصاد نولیبرالیستی و سیاست های انقباضی متعاقب آن برقرار می‌کند را به تصویر می‌کشد.
آنچه ثقفی در این کتاب می‌خواهد انجام دهد یک خطاب است: «ای گروه‌‌های میانی، ای طبقه متوسط که تابه‌حال نادیده گرفته شده و عاملیت‌تان از شما سلب شده، متحد شوید!». و به دلیل همین وظیفه تاریخی‌ای که ثقفی بر دوش خود حس می‌کند، کتاب عمیقاً شکل خطابه پیدا کرده.
مسأله برای ثقفی سوژه‌سازی است. خطابی و جدلی‌بودن متن این کتاب برای برانگیختن «حس همبستگی هویتی» است. ثقفی امیدوار است که با این کتاب برای طبقه متوسط سوسیالیسم‌هراس و ترس‌خورده ایران، همان کاری را کند که مانیفست کمونیست برای کارگران جهان کرده بود.
یک دانشمند چطور می‌تواند به واشنگتن، به رسانه‌های اجتماعی و صحنه‌ی بین‌المللی کنونی نگاه کند و بگوید اوضاع خوبه؟ در حالی که لیبرال‌ها و محافظه‌کارها در واشنگتن دی‌سی و در دانشگاه‌ها گلوی یکدیگر را می‌جوند، به نظر می‌رسد که تار و پود بافت اجتماعی آمریکا دارد از هم می‌گسلد. استاد دانشگاه ییل نیکولاس کریستاکیس در این اوضاع کتابی نوشته است چون نوش‌دارویی برای این اوضاع: نقشه‌ی کلان: منشاء‌های تکاملی یک جامعه‌ی خوب. نگاهی خوش‌بینانه برای روزگاری که جای اندکی برای خوش‌بینی باقی می‌گذارد. آنچه می‌خوانید مصاحبه‌ی دیوید ماسیتو، معاون سردبیر مجله‌ی آمریکایی یو اس تودِی USA TODAY ، با کریستاکیس است:
خدا شش روز را به آفرینش پرداخت و روز هفتم را تعطیل کرد. خدا اما در قرن بیست و یکم بنده‌هایی دارد که می‌ترسند اگر زمانی از روز و هفته را تعطیل کامل کنند و به استراحت بپردازند از قافله سریع زمانه عقب می‌مانند. دنیا پر است از آدم‌هایی که ساعت‌ها و ساعت‌ها در دفتر کار می‌مانند و حتی در روزهای تعطیل با محل کار در تماسند و فکر می‌کنند لحظه‌ای را نباید از دست داد. ال جینی اما اشاره می‌کند ناموفق‌ترین رییس جمهور آمریکا جیمی کارتر دقیقا پرکارترین روسای جمهور این کشور بود. او می‌گوید شاید باید لحظاتی ایستاد و واقعا کاری نکرد.
«هژمونی شکست» مجموعه چهارمقاله است از ادوارد سعید که بین ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ در مطبوعات آمریکا و در ارتباط با بحران گروگان‌گیری به چاپ رسیده‌اند و تا به حال به فارسی ترجمه نشده بودند.
به طور کلی سعید در این مقالات در پی آن است تا نشان دهد که چگونه رسانه‌های غربی با حضور کارشناسان مختلف و بازنمایی گزینش شده‌ی واقعیت، تلاش می‌کنند شرق و به طور کلی کشورهای اسلامی را ذیل یک کلیت و فارغ از تفاوت‌های فرهنگی و تاریخی آن‌ها تعریف کنند. نگاه سعید به مسئله بازنمایی قرابت بسیاری به پست‌مدرنیست‌ها دارد. سعید بازنمایی را تابعی از ساخت قدرت و اراده معطوف به آن می‌داند.
عمده معروفیت مایک دیویس نویسنده کتاب «سیاره زاغه‌ها» به واسطه انتقادهای رادیکال وی از تاثیر مخرب سیاست‌های اقتصادی و سیاسی آمریکایی بر شهر و محیط زیست بوده است. دیویس در این کتاب با بررسی آماری روند توسعه شهرهایی که در ادبیات متداول تحت عنوان «جهان سوم» و «در حال توسعه» معرفی می‌شوند، نسبتی که امر شهری با اقتصاد نولیبرالیستی و سیاست های انقباضی متعاقب آن برقرار می‌کند را به تصویر می‌کشد.
آنچه ثقفی در این کتاب می‌خواهد انجام دهد یک خطاب است: «ای گروه‌‌های میانی، ای طبقه متوسط که تابه‌حال نادیده گرفته شده و عاملیت‌تان از شما سلب شده، متحد شوید!». و به دلیل همین وظیفه تاریخی‌ای که ثقفی بر دوش خود حس می‌کند، کتاب عمیقاً شکل خطابه پیدا کرده.
مسأله برای ثقفی سوژه‌سازی است. خطابی و جدلی‌بودن متن این کتاب برای برانگیختن «حس همبستگی هویتی» است. ثقفی امیدوار است که با این کتاب برای طبقه متوسط سوسیالیسم‌هراس و ترس‌خورده ایران، همان کاری را کند که مانیفست کمونیست برای کارگران جهان کرده بود.
یک دانشمند چطور می‌تواند به واشنگتن، به رسانه‌های اجتماعی و صحنه‌ی بین‌المللی کنونی نگاه کند و بگوید اوضاع خوبه؟ در حالی که لیبرال‌ها و محافظه‌کارها در واشنگتن دی‌سی و در دانشگاه‌ها گلوی یکدیگر را می‌جوند، به نظر می‌رسد که تار و پود بافت اجتماعی آمریکا دارد از هم می‌گسلد. استاد دانشگاه ییل نیکولاس کریستاکیس در این اوضاع کتابی نوشته است چون نوش‌دارویی برای این اوضاع: نقشه‌ی کلان: منشاء‌های تکاملی یک جامعه‌ی خوب. نگاهی خوش‌بینانه برای روزگاری که جای اندکی برای خوش‌بینی باقی می‌گذارد. آنچه می‌خوانید مصاحبه‌ی دیوید ماسیتو، معاون سردبیر مجله‌ی آمریکایی یو اس تودِی USA TODAY ، با کریستاکیس است:
خدا شش روز را به آفرینش پرداخت و روز هفتم را تعطیل کرد. خدا اما در قرن بیست و یکم بنده‌هایی دارد که می‌ترسند اگر زمانی از روز و هفته را تعطیل کامل کنند و به استراحت بپردازند از قافله سریع زمانه عقب می‌مانند. دنیا پر است از آدم‌هایی که ساعت‌ها و ساعت‌ها در دفتر کار می‌مانند و حتی در روزهای تعطیل با محل کار در تماسند و فکر می‌کنند لحظه‌ای را نباید از دست داد. ال جینی اما اشاره می‌کند ناموفق‌ترین رییس جمهور آمریکا جیمی کارتر دقیقا پرکارترین روسای جمهور این کشور بود. او می‌گوید شاید باید لحظاتی ایستاد و واقعا کاری نکرد.
«هژمونی شکست» مجموعه چهارمقاله است از ادوارد سعید که بین ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ در مطبوعات آمریکا و در ارتباط با بحران گروگان‌گیری به چاپ رسیده‌اند و تا به حال به فارسی ترجمه نشده بودند.
به طور کلی سعید در این مقالات در پی آن است تا نشان دهد که چگونه رسانه‌های غربی با حضور کارشناسان مختلف و بازنمایی گزینش شده‌ی واقعیت، تلاش می‌کنند شرق و به طور کلی کشورهای اسلامی را ذیل یک کلیت و فارغ از تفاوت‌های فرهنگی و تاریخی آن‌ها تعریف کنند. نگاه سعید به مسئله بازنمایی قرابت بسیاری به پست‌مدرنیست‌ها دارد. سعید بازنمایی را تابعی از ساخت قدرت و اراده معطوف به آن می‌داند.
Thanks for clicking. That felt good.
Close
