چند روز پیش یک تئاتر نام آشنا روی صحنه اجرا شد، نمایش «رومئو و ژولیت» اثر کلاسیک ویلیام شکسپیر! این اجرا با بقیه اجراها یک تفاوت بزرگ داشت و در ابتکار بی‌سابقه به جای بازیگران، ماشینها در این نمایش عاشقانه ایفای نقش می‌کردند. در این اجرا، ژولیت یک وانت قرمز فورد و رومئو یک کامیون رالی بود.
آسمان ادبیات روسیه به‌ویژه در قرن نوزدهم بسیار آبی و درخشان است اما درخشش و گرمایی که آنتوان چخوف به آن بخشید، به‌مراتب روشن‌تر و گسترده‌تر بود، به‌طوری که در فراسوی مرزهای جغرافیایی خود پرتوهای بلندی افکند. او یکی از برجسته‌ترین ذهن‌های خلاق دنیای ادبیات، چه در داستان کوتاه و چه در نمایشنامه‌نویسی، نام گرفت و دستورالعمل‌های نویسندگی او سال‌ها آموخته و به‌کار گرفته شد. سبک روایی او با عنوان ستایش‌آمیز «سبک چخوفی» اثری ماندگار بر ادبیات جهان گذاشت و همچنان الهام‌بخش نسل نویسندگان امروزی است.
تمثیل عروس و داماد، ترجمه‌ای قدیمی از نمایشنامه ژرژ داندن مولیر است. گرچه این نمایشنامه را جزو آثار برجسته مولیر نمی‌دانند اما مقایسه این ترجمه با اثر اصلی، داستانی را نشان می‌دهد که جدا از موضوع اصلی اثر، از ماجراهای بسیاری حکایت می‌کند.
نمایش کمدی انواع و اقسام و طرفداران بسیار دارد. برای عموم مردم جذاب است و برای خواص قابل تأمل. گاه قهقهه ما را درمی‌آورد و گاهی نیشخند ایجاد می‌کند. درهرحال بخش‌هایی از ذائقه و فرهنگ عمومی را نشان می‌دهد و آرزوها و امیدها را یادآوری می‌کند. از دیروز تا امروز و از شرق تا غرب، کمدی همراهی همیشگی بوده است.
نقد، نوعی روشنگری و موشکافی و غوررسی است و بنابر این مقتضی کاربرد زبانی روشن و استوار و رسا و گویاست. و امروزه متأسفانه شاهد رواج زبانی گنگ و خام یا «سرّی» و به ظاهر «رمزی» هستیم که شاید آشفتگی تفکر، آن را آشفته و پریشان کرده است. کابرد چنین زبانی نقض غرض است. نقد بالضروره شعر نیست، اما شعر هم می‌تواند بود، به شرطی که معنی در آن فدای لفظ نشود، و عبارت‌پردازی و لفاظی (انشانویسی) و تکلّف همچون پوششی نباشد که فقر تفکر را مستور می‌دارد.
خردمندی، دردمندی است «خردمندی، دردمندی است»، کلامی از نمایشنامه ادیپ شهریار، انتخاب مناسبی برای نام کتابی است که قصد گرامیداشت یاد و خاطره یکی از چهره‌های شاخص تئاتر ایران را دارد. رکن‌الدین خسروی، متولد سال 1308 و دانش‌آموخته مرکز
در ادبیات فارسی معاصر چهره‌های تأثیرگذاری هستند که هرکدام به علتی مطرح و ماندگار شده‌اند. وینش قصد دارد هرماه با عنوان «قلم ماندگار» پرونده‌ای برای یکی از این نویسندگان تهیه کند. در این پرونده‌ها ضمن معرفی نویسنده و آثارش، دلیل مطرح شدن و ماندگاری یا بحث‌برانگیزی آثار او طرح می‌شود تا فرصتی برای آشنایی و نگاه دقیق‌تر به فعالیت‌های ادبی معاصر داشته باشیم. ششمین پرونده این مجموعه به جلال ستاری اختصاص دارد.
زمینه اجتماعی تعزیه و تئاتر در ایران بحث و مناقشه‌ای وجود دارد بر سر اینکه در ایران از دیرباز تئاتر وجود داشته است یا نه؟ موافقان این بحث معتقدند که دست کم در دوران پس از اسلام تعزیه
چند روز پیش یک تئاتر نام آشنا روی صحنه اجرا شد، نمایش «رومئو و ژولیت» اثر کلاسیک ویلیام شکسپیر! این اجرا با بقیه اجراها یک تفاوت بزرگ داشت و در ابتکار بی‌سابقه به جای بازیگران، ماشینها در این نمایش عاشقانه ایفای نقش می‌کردند. در این اجرا، ژولیت یک وانت قرمز فورد و رومئو یک کامیون رالی بود.
آسمان ادبیات روسیه به‌ویژه در قرن نوزدهم بسیار آبی و درخشان است اما درخشش و گرمایی که آنتوان چخوف به آن بخشید، به‌مراتب روشن‌تر و گسترده‌تر بود، به‌طوری که در فراسوی مرزهای جغرافیایی خود پرتوهای بلندی افکند. او یکی از برجسته‌ترین ذهن‌های خلاق دنیای ادبیات، چه در داستان کوتاه و چه در نمایشنامه‌نویسی، نام گرفت و دستورالعمل‌های نویسندگی او سال‌ها آموخته و به‌کار گرفته شد. سبک روایی او با عنوان ستایش‌آمیز «سبک چخوفی» اثری ماندگار بر ادبیات جهان گذاشت و همچنان الهام‌بخش نسل نویسندگان امروزی است.
تمثیل عروس و داماد، ترجمه‌ای قدیمی از نمایشنامه ژرژ داندن مولیر است. گرچه این نمایشنامه را جزو آثار برجسته مولیر نمی‌دانند اما مقایسه این ترجمه با اثر اصلی، داستانی را نشان می‌دهد که جدا از موضوع اصلی اثر، از ماجراهای بسیاری حکایت می‌کند.
نمایش کمدی انواع و اقسام و طرفداران بسیار دارد. برای عموم مردم جذاب است و برای خواص قابل تأمل. گاه قهقهه ما را درمی‌آورد و گاهی نیشخند ایجاد می‌کند. درهرحال بخش‌هایی از ذائقه و فرهنگ عمومی را نشان می‌دهد و آرزوها و امیدها را یادآوری می‌کند. از دیروز تا امروز و از شرق تا غرب، کمدی همراهی همیشگی بوده است.
نقد، نوعی روشنگری و موشکافی و غوررسی است و بنابر این مقتضی کاربرد زبانی روشن و استوار و رسا و گویاست. و امروزه متأسفانه شاهد رواج زبانی گنگ و خام یا «سرّی» و به ظاهر «رمزی» هستیم که شاید آشفتگی تفکر، آن را آشفته و پریشان کرده است. کابرد چنین زبانی نقض غرض است. نقد بالضروره شعر نیست، اما شعر هم می‌تواند بود، به شرطی که معنی در آن فدای لفظ نشود، و عبارت‌پردازی و لفاظی (انشانویسی) و تکلّف همچون پوششی نباشد که فقر تفکر را مستور می‌دارد.
خردمندی، دردمندی است «خردمندی، دردمندی است»، کلامی از نمایشنامه ادیپ شهریار، انتخاب مناسبی برای نام کتابی است که قصد گرامیداشت یاد و خاطره یکی از چهره‌های شاخص تئاتر ایران را دارد. رکن‌الدین خسروی، متولد سال 1308 و دانش‌آموخته مرکز
در ادبیات فارسی معاصر چهره‌های تأثیرگذاری هستند که هرکدام به علتی مطرح و ماندگار شده‌اند. وینش قصد دارد هرماه با عنوان «قلم ماندگار» پرونده‌ای برای یکی از این نویسندگان تهیه کند. در این پرونده‌ها ضمن معرفی نویسنده و آثارش، دلیل مطرح شدن و ماندگاری یا بحث‌برانگیزی آثار او طرح می‌شود تا فرصتی برای آشنایی و نگاه دقیق‌تر به فعالیت‌های ادبی معاصر داشته باشیم. ششمین پرونده این مجموعه به جلال ستاری اختصاص دارد.
زمینه اجتماعی تعزیه و تئاتر در ایران بحث و مناقشه‌ای وجود دارد بر سر اینکه در ایران از دیرباز تئاتر وجود داشته است یا نه؟ موافقان این بحث معتقدند که دست کم در دوران پس از اسلام تعزیه
Thanks for clicking. That felt good.
Close
