لبخندها، روایت واقعی و مستند از زندگی رینا تلگمایر داستان‌نویس و تصویرگر کتاب است. او تقریباً موبه‌مو اتفاقاتی را که درباره‌ی دندانش می‌افتد، برای ما با تصویر بازگو می‌کند. رینا از روزی می‌گوید که قبل از به زمین خوردنش مجبور می‌شود برای ارتودنسی به دندان‌پزشکی برود، اما خبر ندارد که

وقتی به یاد جایزه‌ای معتبر در حوزه‌ی کتاب کودک و نوجوان در جهان می‌افتیم، در کنار هانس کریستین اندرسن نام آسترید لیندگرن می‌درخشد. این نهاد هر سال به یک یا بیش از یک نویسنده، تصویرگر، قصه‌گو، مروج و یا نهاد فعال در حوزه‌ی ترویج کتاب‌خوانی جایزه‌ای به ارزش پنج میلیون

مت لموث نویسنده و تصویرگر آمریکایی در کتابما اینطوری زندگی می‌­کنیم با کنار هم قرار دادن تصاویر مختلف، مخاطب را به مقایسه‌ی زندگی کودکانی از کشورهای متفاوت فرا می‌خواند و اینجاست که تفاوت­‌ها و شباهت‌­های آن­ها آشکار می‌­شود. تفاوت‌هایی که باعث شگفتی می‌­شوند و شباهت‌­هایی که تفاهم را به یاد

جنگ مسلماً تاثیر واضح و آشکاری روی زندگی کودکان و نوجوانانی گذاشت که آن را تجربه کردند. کودکان آن روز که حالا کودکی خود را با صدای آژیر خطر به یاد می‌آورند و نوجوانانی که شناسنامه‌های خود را برای رفتن به جبهه دستکاری کردند، تاثیرش را فراموش نمی‌کنند. کودکان و

در حالی‌که بیشتر کتاب‌های تصویری بازار ایران از ادبیات انگلیسی‌زبان و مخصوصاً کشور آمریکا برای ترجمه انتخاب می‌شوند، دیدن تصاویر ساده و فضای شاعرانه و متفاوت کتابی فرانسوی شبیه نشستن زیر سایه‌ی یک درخت است، فرصتی برای فاصله گرفتن از روزمرگی‌ها و کشف دوباره‌ی دنیای اطراف.

«وسط راهروی تاریک» از آن کتاب‌هایی است که مخاطب کودک را دست کم نگرفته و حس ترس را به عنوان یکی از حس‌های انسانی جدی گرفته است، گرچه بسیاری از بزرگسالان مخالف هستند که کودکان کتاب‌های ترسناک بخوانند، به دلیل اینکه نگرانند تا کودکان بیشتر بترسند. در صورتی که روبرو

بسیاری از آثار علمی-تخیلی خیلی زود و با پیشرفت‌های تکنولوژیک کهنه می‌شوند و دیگر دیدن و خواندن آن‌ها شوقی برنمی‌انگیزد. چه چیزی باعث شده «کوه‌های سفید» و دو کتاب بعدی این سه‌گانه در این زمره نباشند؟ کریستوفر به جای این‌که بنشیند و به فکرهای بیهوده‌ای بپردازد که چه خواهد شد

«استپ بی‌انتها» یکی از سرگذشت‌نامه‌های خواندنی است که در آن نویسنده، داستان زندگی‌اش در نوجوانی را نوشته است. کتاب فقط یک سرگذشت‌نامه نیست بلکه مخاطبان را با شرایطی که در روسیه و لهستان در جنگ جهانی دوم دارد آشنا می‌کند، در واقع ماجراهای بی‌رحمانه‌ای که جنگ عامل ایجاد آن است.

«بندبازان» روایت سه کودک است که تا پایان نوجوانی داستان‌هایشان در هم گره می‌خورد. داستانی است در سال ۱۹۶۰ در محله‌ای فقیرنشین کنار رودخانه‌ی تاین که دومینیک آن را برای ما روایت می‌کند. داستان «بندبازان» داستان واقعیت‌هاست؛ فقر و عواقبش را دیدن، حضور خانواده و اهمیت آن در شکل‌گیری شخصیت

این کتاب به خوبی نشان می‌دهد که چگونه می‌توان بینش و تفکر دیالکتیکی داشت و به سادگی قلابی‌بودن یا اصل‌بودن هر نظریه یا تئوری را در همه‌ی پدیده‌ها بررسی کرد. بدون آن‌که ناگزیر باشیم از مفاهیم جعلی هم‌چون تفکر انتقادی و امثالهم بهره ببریم.