قهرمان امروز رمان‌های پلیسی خسته است. نه اَبرمرد است نه ناجی، او تصویر پایان قرن است، تصویر دولت‌های تضعیف شده، بی‌اعتمادی نسبت به ارزش‌های سنتی، نظم و اولیای امور. دیگر خبری از كارآگاه زیرك، با شمّ خاص پلیسی نیست. قهرمان‌های رمانِ سیاه، خسته و كوفته به آخر خط رسیده‌اند.
عباس آگاهی، مترجم اکثر کتاب‌های «مجموعه نقاب» انتشارات جهان کتاب است که در سبک جنایی، کارآگاهی و معمایی نوشته شده‌اند. این مترجم که تاکنون تعداد زیادی رمان در ژانر پلیسی-جنایی ترجمه کرده، درباره‌ی ضرورت ژانرنویسی و اهمیت آن در ادبیات داستانی و جایگاه ژانرنویسی در ادبیات ایران یادداشتی را در اختیار ایسنا قرار داده است که در پی می‌آید.
هنینگ منکل چه در رمان‌های سیاه خود و چه در دیگر رمان‌هایش از طرفی به بزرگ‌ترین معضل بشر در دوران حاضر، یعنی مسئله‌ی تنهایی می‌پردازد و از طرف دیگر، همچون بسیاری از نویسندگان این سبک، وجه سیاه و تاریک و هولناک جوامع به‌اصطلاح پاکیزه و توسعه‌یافته را بر ملا می‌کند.
هنگامی‌كه در سال 2011 آندِش بِهرینگ برایویک جوانی نژادپرست و از طرفداران نئونازی در اُسلو، در جزیره‌ی ایت‌اُویا هفتاد نفر را كه اكثرشان جوانان حزب سوسیالیست بودند، به گلوله بست، خوانندگان وفادار رمان‌های سیاه اروپای شمالی غافلگیر نشدند. سال‌هاست كه نویسندگان این سبك در شمال اروپا در لابه‌لای قصه‌های جنایی‌ـ پلیسی‌شان در مورد این نوع گرایش‌ها و رشد آنها هشدار می‌دهند.
بوینوس‌آیرس شهر نویسندگان است. فضای نوشته‌هایشان و بیش از آن خود شهر یک شخصیت تمام و کمال است؛ شهری مملو از افسردگی و طنز، رخوت و خشونت که نویسندگانش بهترین شارحانش هستند.
این مقاله نگاهی شخصی و تحلیلی از خواندن دوباره‌ی «سربازرس مگره و سگ زرد» است؛ مواجهه‌ای میان خاطره، نوستالژی و فاصله‌ی امروز. تمرکز بر فضا، ریتم، شخصیت مگره و تجربه‌ی زیسته‌ی خواندن، نشان می‌دهد چگونه یک رمان کلاسیک می‌تواند محترم، خوش‌ساخت و ماندگار باشد، بی‌آن‌که الزاماً شگفت‌زده‌مان کند و چگونه گذر زمان نگاه فرد را به ادبیات پلیسی تغییر می‌دهد.
به مناسبت سی‌امین سال درگذشت سیمنون و نودمین سال «تولّد» سربازرسِ مشهور، انتشارات اومنیبوس تمام مِگرِه‌ها، شامل 103 رمان و داستان کوتاه را در ده مجلّد به چاپ رسانده است؛ تصویر پشت جلد این «کمدی انسانی» اثرِ ژاک لوستال است.
در ادبیات پلیسی قرن بیستم، آثار ژرژ سیمنون، نویسنده‌ی بلژیکی، جایگاهی ممتاز دارند. برخلاف الگوهای متداول در رمان‌های معمایی، که در آنها قهرمان اصلی معمولاً نابغه‌ای منزوی است، مگره در مرکز شبکه‌ای از روابط انسانی و حرفه‌ای با همکاران خود عمل می‌کند. سیمنون با خلق این همکاران، الگوی فردمحور رمان پلیسی را دگرگون کرد و به پلیس چهره‌ای انسانی و جمعی بخشید. در دنیای مگره، عدالت نه با نبوغ فردی بلکه با همدلی و همکاری تحقق می‌یابد. از این رو، همکاران مگره نه صرفاً ابزار روایت، بلکه حاملان ارزش‌های اخلاقی و اجتماعی‌اند.
در ادبیات سیاه، مردان به خاطر عشق به قدرت، غرور و امیال جنسی دچار خطا می‌شوند. اما زنان پیوندی طبیعی و رمزآلود با شرّ دارند؛ دیدی زن‌ستیزانه و متكی بر اسطوره‌ی پیوند حوّا و مار كه با قرن‌ها آموزش مهذب‌گرایی در جامعه ریشه‌ی عمیق دارد. در رمان سیاه شخصیت زن فتانه‌ی شرور به طور نامحدودی تكرار می‌شود.نقش او فریب دادن قهرمان اصلی مرد داستان و نابودیش است.
قهرمان امروز رمان‌های پلیسی خسته است. نه اَبرمرد است نه ناجی، او تصویر پایان قرن است، تصویر دولت‌های تضعیف شده، بی‌اعتمادی نسبت به ارزش‌های سنتی، نظم و اولیای امور. دیگر خبری از كارآگاه زیرك، با شمّ خاص پلیسی نیست. قهرمان‌های رمانِ سیاه، خسته و كوفته به آخر خط رسیده‌اند.
عباس آگاهی، مترجم اکثر کتاب‌های «مجموعه نقاب» انتشارات جهان کتاب است که در سبک جنایی، کارآگاهی و معمایی نوشته شده‌اند. این مترجم که تاکنون تعداد زیادی رمان در ژانر پلیسی-جنایی ترجمه کرده، درباره‌ی ضرورت ژانرنویسی و اهمیت آن در ادبیات داستانی و جایگاه ژانرنویسی در ادبیات ایران یادداشتی را در اختیار ایسنا قرار داده است که در پی می‌آید.
هنینگ منکل چه در رمان‌های سیاه خود و چه در دیگر رمان‌هایش از طرفی به بزرگ‌ترین معضل بشر در دوران حاضر، یعنی مسئله‌ی تنهایی می‌پردازد و از طرف دیگر، همچون بسیاری از نویسندگان این سبک، وجه سیاه و تاریک و هولناک جوامع به‌اصطلاح پاکیزه و توسعه‌یافته را بر ملا می‌کند.
هنگامی‌كه در سال 2011 آندِش بِهرینگ برایویک جوانی نژادپرست و از طرفداران نئونازی در اُسلو، در جزیره‌ی ایت‌اُویا هفتاد نفر را كه اكثرشان جوانان حزب سوسیالیست بودند، به گلوله بست، خوانندگان وفادار رمان‌های سیاه اروپای شمالی غافلگیر نشدند. سال‌هاست كه نویسندگان این سبك در شمال اروپا در لابه‌لای قصه‌های جنایی‌ـ پلیسی‌شان در مورد این نوع گرایش‌ها و رشد آنها هشدار می‌دهند.
بوینوس‌آیرس شهر نویسندگان است. فضای نوشته‌هایشان و بیش از آن خود شهر یک شخصیت تمام و کمال است؛ شهری مملو از افسردگی و طنز، رخوت و خشونت که نویسندگانش بهترین شارحانش هستند.
این مقاله نگاهی شخصی و تحلیلی از خواندن دوباره‌ی «سربازرس مگره و سگ زرد» است؛ مواجهه‌ای میان خاطره، نوستالژی و فاصله‌ی امروز. تمرکز بر فضا، ریتم، شخصیت مگره و تجربه‌ی زیسته‌ی خواندن، نشان می‌دهد چگونه یک رمان کلاسیک می‌تواند محترم، خوش‌ساخت و ماندگار باشد، بی‌آن‌که الزاماً شگفت‌زده‌مان کند و چگونه گذر زمان نگاه فرد را به ادبیات پلیسی تغییر می‌دهد.
به مناسبت سی‌امین سال درگذشت سیمنون و نودمین سال «تولّد» سربازرسِ مشهور، انتشارات اومنیبوس تمام مِگرِه‌ها، شامل 103 رمان و داستان کوتاه را در ده مجلّد به چاپ رسانده است؛ تصویر پشت جلد این «کمدی انسانی» اثرِ ژاک لوستال است.
در ادبیات پلیسی قرن بیستم، آثار ژرژ سیمنون، نویسنده‌ی بلژیکی، جایگاهی ممتاز دارند. برخلاف الگوهای متداول در رمان‌های معمایی، که در آنها قهرمان اصلی معمولاً نابغه‌ای منزوی است، مگره در مرکز شبکه‌ای از روابط انسانی و حرفه‌ای با همکاران خود عمل می‌کند. سیمنون با خلق این همکاران، الگوی فردمحور رمان پلیسی را دگرگون کرد و به پلیس چهره‌ای انسانی و جمعی بخشید. در دنیای مگره، عدالت نه با نبوغ فردی بلکه با همدلی و همکاری تحقق می‌یابد. از این رو، همکاران مگره نه صرفاً ابزار روایت، بلکه حاملان ارزش‌های اخلاقی و اجتماعی‌اند.
در ادبیات سیاه، مردان به خاطر عشق به قدرت، غرور و امیال جنسی دچار خطا می‌شوند. اما زنان پیوندی طبیعی و رمزآلود با شرّ دارند؛ دیدی زن‌ستیزانه و متكی بر اسطوره‌ی پیوند حوّا و مار كه با قرن‌ها آموزش مهذب‌گرایی در جامعه ریشه‌ی عمیق دارد. در رمان سیاه شخصیت زن فتانه‌ی شرور به طور نامحدودی تكرار می‌شود.نقش او فریب دادن قهرمان اصلی مرد داستان و نابودیش است.
Thanks for clicking. That felt good.
Close
