برچسب: هوش مصنوعی

ایشی گورو

ایشی گورو از سالی که گذشت می‌گوید

«کلارا و خورشید» هشتمین رمان کازوئو ایشی گورو، نویسنده‌ی آثار محبوبی همچون بازمانده‌ی روز و هرگز رهایم مکن است. چندی پیش، در مصاحبه‌ای با واشنگتن پست، ایشی گورو از غریزه‌ی انسان برای محافظت از عزیزانش سخن گفت. او می‌گوید همواره تلاش کرده است تا نیاز انسان به دیده و درک شدن را در آثارش منعکس کند. در ادامه‌، متن آخرین مصاحبه‌ی این برنده‌ی جایزه‌ی نوبل با نشریه‌ی واشنگتن پست را خواهید خواند.

زندگی 0/3. انسان بودن در عصر هوش مصنوعی

عاقبت انسان در زمانه‌ی هوش مصنوعی

عاقبت ما در زمانه‌ی هوش مصنوعی چه خواهد شد؟ آیا در بهشتی از ملال که هیچ درد و مشکلی نیست تا ابد گرفتار خواهیم شد یا مانند فاوست روح‌‌مان را در ازای قدرت بیشتر به تکنولوژی فروخته و اسباب نابودی خودمان را فراهم می‌‌آوریم؟ یا اینکه خالقان موجودات هوشمند جدیدی از آپلودی‌‌ها و سایبورگ‌‌ها گرفته تا مخلوقاتی تماما دیجیتالی خواهیم شد که روزی جای ما را به طور کامل خواهند گرفت؟ ممکن است ما هم در واقعیت آفریده دست خدایانی باشیم که مدت‌‌ها پیش از بین رفته‌‌اند و حالا نوبت ماست جای‌‌مان را به گونه‌‌های باهوش‌‌تر بدهیم؟ پایان مطلوب ما چه خواهد بود؟

ایشی گورو

ایشی گورو از سالی که گذشت می‌گوید

«کلارا و خورشید» هشتمین رمان کازوئو ایشی گورو، نویسنده‌ی آثار محبوبی همچون بازمانده‌ی روز و هرگز رهایم مکن است. چندی پیش، در مصاحبه‌ای با واشنگتن پست، ایشی گورو از غریزه‌ی انسان برای محافظت از عزیزانش سخن گفت. او می‌گوید همواره تلاش کرده است تا نیاز انسان به دیده و درک شدن را در آثارش منعکس کند. در ادامه‌، متن آخرین مصاحبه‌ی این برنده‌ی جایزه‌ی نوبل با نشریه‌ی واشنگتن پست را خواهید خواند.

زندگی 0/3. انسان بودن در عصر هوش مصنوعی

عاقبت انسان در زمانه‌ی هوش مصنوعی

عاقبت ما در زمانه‌ی هوش مصنوعی چه خواهد شد؟ آیا در بهشتی از ملال که هیچ درد و مشکلی نیست تا ابد گرفتار خواهیم شد یا مانند فاوست روح‌‌مان را در ازای قدرت بیشتر به تکنولوژی فروخته و اسباب نابودی خودمان را فراهم می‌‌آوریم؟ یا اینکه خالقان موجودات هوشمند جدیدی از آپلودی‌‌ها و سایبورگ‌‌ها گرفته تا مخلوقاتی تماما دیجیتالی خواهیم شد که روزی جای ما را به طور کامل خواهند گرفت؟ ممکن است ما هم در واقعیت آفریده دست خدایانی باشیم که مدت‌‌ها پیش از بین رفته‌‌اند و حالا نوبت ماست جای‌‌مان را به گونه‌‌های باهوش‌‌تر بدهیم؟ پایان مطلوب ما چه خواهد بود؟