برچسب: دیکتاتوری

داستان دختر آگاممنون بر پایه‌ی دستور گسست ارتباط عاشقانه‌ی راوی با دختر مقام بلندپایه حکومتی در آلبانی سوسیالیستی شکل می‌گیرد و با شرح حضور در مراسم روز کارگر (اول ماه مه) ادامه پیدا می‌کند. در این میان راوی خاطره‌هایی از گذشته به یاد می‌آورد که فضای حاکم بر زندگی و کار افراد جامعه به‌ویژه هنرمندان را توصیف می‌کند؛ فضایی پر از سوء ظن، حسادت و کینه‌توزی. در تمام روابط دوستانه، کاری و خانوادگی می‌توان شک را دید: اینکه چه کسی و به چه دلیلی از نظر حاکمیت گناهکار بوده، کسی که این نگاه گناهکارانه را از سر گذرانده محکوم به چه سرنوشتی است و بهای بخشیده شدن چه بوده.

به طور دقیق نمی‌دانیم زندان چه زمانی اختراع شد اما همان‌طور که کم‌کم زندانی شدن به عنوان مجازات شناخته شد، ابعاد مختلف آن مثل نحوه اداره و نظارت بر زندان و حقوق زندانیان و تأثیر زندان هم پدیدار شد. و لاجرم ادبیات هم بخشی از این گفت‌وگو را به عهده گرفت.

زفزاف در داستان دهان‌های گشاد مسائل اجتماعی جامعه مراکش را با زبانِ طنز تلخ بیان می‌کند. کتاب روایت نویسنده‌ای است که بین دو دنیای کهنه، بافت به شدت سنتی مراکش و دنیای جدید گیر کرده است. زفزاف در این کتاب از تنهایی انسان‌ها و ایستادگی مردم درمانده در برابر سیاهی و اختناق نوشته است. زفزاف را به خاطر نقش مؤثرش در ارتقای ادبیات مراکش در نیمهٔ دوم قرن بیستم، «پدرخواندهٔ ادبیات مراکش»، «تولستوی مراکش» و «داستایفسکی مراکش» لقب داده‌اند.

واتسلاف هاول جوان، نمایشنامه‌نویسی موفق و مبتکر در فضای تئاتر دهه شصت چکسلواکی بود. با اشغال کشور به وسیله سربازان شوروی و همسایگان کمونیست، او در زمره مخالفان سیاسی قرار گرفت. علاوه بر نمایشنامه‌ها، با نوشتن جستارها و نامه‌هایی به سیاستمداران روی افکار عمومی چک و اسلواکی تاثیر زیادی گذاشت. هاول دهه هشتاد میلادی را در زندان آغاز کرد و با پیروزی و رسیدن به ریاست جمهوری به پایان برد. پرونده این هفته ما درباره جستارها و متن‌هایی است که در دوران خفقان سیاسی نوشت.

غروب نارنجی اوگاندا ریتم خوبی دارد. روند وقایع، منسجم و جذاب است و به خوبی خواننده را با 90 روز بحران در تاریخ اوگاندا همراه می‌کند. نویسنده با دقت و ظرافت، تجربه دوستی میان آشا و یسافو را در بستر یک دوره تاریخی پر التهاب روایت می‌کند. همچنین توانسته تفاوت‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی میان دو گروه از مردم را به گونه‌ای معنا‌دار به خواننده‌ی نوجوان منتقل کند و به تفکر وا دارد.

خشونت و آزار علیه زنان از شایع‌ترین و درعین‌حال پنهان‌ترین مسائلی است که جامعه با آن روبه‌روست. موضوعی که نه‌تنها کمتر به آن پرداخته می‌شود بلکه خود جامعه با سکوت و انکار سعی در خاموش کردن صدای راویان دارد. روایت‌های مستند و داستانی از خشونت و آزار جنسی، علاوه‌براینکه تجربه‌های تلخ قربانیان را به تصویر می‌کشند، بلکه جامعه را برای رویارویی با چهره‌ی ناخوشایند واقعیت‌های پنهانش آماده می‌کنند. در این پرونده نگاهی داریم به برخی روایت‌های داستانی و مستند از خشونت و آزار جنسی.

ایوان کلیما، نویسنده معروف چک، روایتگر دوران‌های سخت است، از جنگ و اسارت، تا زندگی در سایه نظام‌های تمامیت‌خواه و تغییرات دوران آزادی. او روح نویسندگی را در همین سختی‌ها کشف کرد و روایتگر زندگی شد.

رمان آخرین شب دیکتاتور در واپسین لحظات زندگی معمر قذافی، چهره‌ی انسانی یک دیکتاتور را به تصویر می‌کشد؛ انسانی که زمانی در اوج قدرت، چونان خورشیدی سوزان می‌درخشید، اما سرانجام در بیابانی خاموش و تنها، در مواجهه با ترس، جنون و درماندگی فروریخت. این روایت، نه تنها حکایت سقوط یک فرد است، بلکه تصویری از سرنوشت محتوم هر ظلمی است که در غرور و خودبزرگ‌بینی ریشه دوانده باشد. آخرین شب دیکتاتور به ما یادآوری می‌کند که گرچه چراغ ظلم، گاه شب‌هایی طولانی می‌سوزد، اما سرانجام خاموشی آن حتمی است؛ و این خاموشی، در دل تاریکی، نوید روشنی فردا را می‌دهد.