برچسب: احمد شاملو

مرادی کرمانی از معدود نویسنده‌هایی است که چیزی را بهتر و بدتر نکرده و خوب یا بد همان‌طور که بوده نشان داده. شهرت جهانی کرمانی هم از همین می‌آید. نویسنده‌ی واقع‌گرایی است که رد هر داستان و قهرمان داستانی را می‌توانی در زندگی خودش پیدا کنی. قهرمان داستان‌های مرادی کرمانی، قهرمانی نمی‌کنند، صرفاً زندگی می‌کنند و با چنان عشق و خلوصی زندگی را نشانت می‌دهند که بعد از خواندن سه‌جلد از داستان‌های مرادی کرمانی، حس کرمانی بودن می‌کنی!

آنتوان دوسنت‌اگزوپری به معبد خدایان جاودانه ادبیات راه یافته است؛ چهره شگفت‌انگیزی که همچون شهابی در ادبیات قرن بیستم درخشید و در ابرهای خیال و جاودانگی فرو رفت. ادبیات برای اگزوپری زمینه‌ای بود تا به قلب زندگی راه یابد و آن را بی‌واسطه در‌ آغوش بکشد. در آثار او عشقی بی‌پایان به زندگی، دوستی و زیبایی و خیرخواهی و خلاصه همه چیزهای خوب عالم می‌بینیم. چرا شازده کوچولو معروفترین شخصیت ادبی جهان است؟ این پسرک موطلایی چگونه مرزهای زمان و مکان را پشت سر گذاشت و در میان نسل‌های مختلف محبوب مانده است؟ بیشتر آثار اگزوپری به زبان‌های مختلف ترجمه شده‌اند و در گنجینه ادبیات جهان جای گرفته‌اند. آیا کسی می‌تواند رازی را که در پس این داستان‌ها نهفته است آشکار کند؟ شاید این راز همان چیزی باشد که روباه در گوش شازده کوچولو نجوا کرد! در این پرونده می‌کوشیم با نگاهی به زندگی و برخی از آثار اگزوپری راز جاودانگی او را دریابیم و به این سوالات پاسخ دهیم. شاید اصلاً وظیفه ادبیات همین باشد، دست یافتن به معبد رازهای جهان و سخن گفتن با روح انسان.

چه حکیم بخوانیمش چه شاعر، نام او به سبب سرایش شاهنامه برای ایرانیان بزرگ و گرامی است. اما این مرد که بود؟ تاریخ اطلاعات زیادی به ما نمی‌دهد، بنابراین عجیب نیست اگر در طی زمان مردم خواسته باشند با افسانه‌سازی جایگاهی ویژه و هم‌وزن قهرمانانی به او بدهند که خود نامشان را به این زیبایی جاودانه کرد.

نشر آبان در سال 1357 یادنامه‌ای در قالب کتاب منتشر کرد که در آن نویسندگان و شاعران و روشنفکرانی چون احمد شاملو، محمود دولت‌آبادی، غلامحسین ساعدی، اسد بهرنگی و غیره درباره شخصیت و آثار صمد نوشته‌ بودند. متن شاملو البته طبق امضای آن در سال 51 نوشته شده. در این متن شاملو کار صمد را ارج نهاده که در آن روزگار که می‌شد از فروختن فکر و خلاقیت در شهر به نان و نوا و امنیت و رفاهی رسید، کسی چون صمد از دهی به دهی دیگر کوله‌بار کتاب بر دوش می‌گرفت و خودش را وقف کودکان نیازمند زادگاهش کرده بود. شاملو می‌نویسد در یک جامعه سالم مرگ صمد باید به خاموش شدن شمعی در چلچراغی می‌مانست اما حالا معنای آن درهم شکستن چلچراغ است.