برچسب: زندگینامه

«اگر فیلم‌هایم را دوست نداشته باشند ناراحت می‌شوم ـ ولی فقط برای سی ثانیه.» این‌ را کارگردان فقید سوئد، یکی از اسطوره‌های تاریخ سینما، یعنی اینگمار برگمان (۱۹۱۸ـ۲۰۰۷میلادی) می‌گوید؛ مردی که عشق، تنهایی، نفرت، یأس، سردی، تحقیر، درماندگی و درنهایت، قدیمی‌ترین زخمِ‌ باز و متعفن و چرکینمان را سالیان سال روی پرده می‌بَرد تا عذابمان دهد و تسلایمان. او با نوشتن «تصویرها: زندگی من در فیلم» جهان فیلم‌هایش را به دنیای کتاب‌‌ پیوند می‌زند. و جایی در مرزهای کتاب و فیلم، روایتی نو از آثار و زندگی خویش به دوستداران و خُرده‌گیرانش پیشکش می‌کند.

مرادی کرمانی از معدود نویسنده‌هایی است که چیزی را بهتر و بدتر نکرده و خوب یا بد همان‌طور که بوده نشان داده. شهرت جهانی کرمانی هم از همین می‌آید. نویسنده‌ی واقع‌گرایی است که رد هر داستان و قهرمان داستانی را می‌توانی در زندگی خودش پیدا کنی. قهرمان داستان‌های مرادی کرمانی، قهرمانی نمی‌کنند، صرفاً زندگی می‌کنند و با چنان عشق و خلوصی زندگی را نشانت می‌دهند که بعد از خواندن سه‌جلد از داستان‌های مرادی کرمانی، حس کرمانی بودن می‌کنی!

رومن گری دروغگوی فوق‌العاده بزرگی بود. این قهرمان جنگ، رمان‌نویس و دیپلمات فرانسوی، به همان راحتی و سادگی دروغ می‌بافت و سر هم می‌کرد که مردم عادی روزانه تختخوابشان را مرتب می‌کنند: درباره‌ی گذشته‌اش: متولد 1914 در لیتوانی به نام رومن کاچیو و درست هم‌زمان با آغاز فاجعه‌ی اروپا، در یک خانواده‌ی فقیر یهودی، در میان یهودیان فقیر دیگر. در مورد مادرش، پدرش، تحصیلاتش، گذشته‌ی ادبی‌اش و عشق‌هایش. مع‌هذا با وجود تمام این‌ها، به‌گونه‌ای حیرت‌انگیز ولی بدون تردید، او بزرگ بود و در تمام داستان‌هایی که از زندگی خودش ساخت به نحو غریب و پیچیده‌ای متعهد به انسانیتی آرمانی بود.

جنگ به چشم ما ویرانگر است و زن در نگاهمان سمبل زندگی و زایش. زنان در میانه جنگ‌هایی که نقشی در ایجاد و تداومش نداشته‌اند، چه نگاه و تجربه‌‌ی متفاوتی را ثبت کرده‌اند؟ در این پرونده مستندات زنانی را می‌خوانیم که حتی در میانه جنگ‌ها انگار برای زندگی می‌جنگند.