روز: 2 دی 1398

ساکی (هکتور هیو مونرو) از طنزنویسان برجسته و از استادان توانای داستان کوتاه در ادبیات انگلستان است که در ایران کمتر شناخته شده است. چند سال پیش گزیده‌ای از قصه‌های کوتاه او را در کتابی با عنوان زن نیکوکار و گربه خوشبخت منتشر کردم. درباره جایگاه او و علت علاقه من به او باید جداگانه نوشت. فعلاً فقط ترجمه یکی از داستان‌های او را که موضوعش به کریسمس مربوط می‌شود به عنوان هدیه سال نو تقدیم می‌کنم. این هم ناگفته نماند که کریسمس ما ارمنی‌ها هم ــ مانند روس‌ها ــ دو هفته بعد از کریسمسِ باقی مسیحیان است (رجوع کنید به اواخر داستان). گفتم که اگر هوس کردید حرف زدن جانورها را بشنوید، به تاریخ کریسمس روس‌ها توجه کنید که بلایی سرتان نیاید که سر خانواده استفینک آمد!

دامبلدور در پایان کتاب چهارم، وقتی اولین مرگ یکی از شخصیت‌های کتاب رخ می‌دهد (سدریک دیگوری)، در مراسم غم‌انگیز پایان سال، به دانش‌آموزان هاگوارتز می‌گوید: «سدریک را به‌خاطر بسپارید. اگر زمانی فرا رسید که مجبور بودید بین کار درست و کار ساده یکی را انتخاب کنید، به یاد بیاورید که پسری خوب، مهربان و شجاع برای ایستادن مقابل ولدمورت چه فداکاری کرد. سدریک دیگوری را به‌خاطر بسپارید.» من بارهای زیادی، توی همین بزرگسالی، به سدریک فکر کرد‌ه‌ام. دفعات متعددی یادم به سیریوس بلک (یکی از دو شخصیت محبوبم) افتاده که در میانه‌ی سیاه‌ترین و نامیدانه‌ترین روزهای زندان آزکابان، وقتی سال‌ها به ناحق در زندان و در محاصره‌ی دیوانه‌سازهایی بود که کاری نداشتند جز مکیدن ذره‌ذره‌ی امیدها و شادی‌ها و خاطرات خوش از درون آدم‌ها و گسترش سرمای جهان، امیدی را در اوج ناامیدی حفظ کرد.

احمد زیدآبادی مدرک دکترای روابط بین‌الملل از دانشکده‌ی حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران دارد. او دو بار به زندان رفته. یک بار در سال ۱۳۷۹ به جرم شورش علیه نظام و بار دوم پس از حوادث انتخابات ۸۸. در سال ۹۴، پس از آزادی، موردعفو قرار می‌گیرد و از آن به بعد شروع به نوشتن خاطراتش می‌کند. شاید یکی از دلایلی که باعث شده خاطراتش مورداستقبال مردم قرار بگیرد، همین کنجکاوی درباره‌ی حوادثی است که برایش اتفاق افتاده است.