«جنوب غرب ایران» با نام کاملش «یادداشت‌های روزانه‌ی یک افسر دیپلمات» کتابی است درباره ماموریت هفت ساله افسری انگلیسی به نام سر آرنولد ویلسون در ایران و شرح سفرهای فراوان او در داخل ایران. ویلسون از ۱۹۰۷ (وقتی بیست‌وسه‌ساله بوده) تا ۱۹۱۴ (سی سالگی) مامور به خدمت در ایران می‌شود. عمده ماموریت او در استان‌های خوزستان، بوشهر و لرستان کنونی می‌گذرد.
خواندن سفرنامه برادران شرلی فتح باب مجددی درباره یکی از مهم‌ترین بخش‌های تاریخ ایران بعد از اسلام است. آنتوان و رابرت شرلی در اوایل حکومت شاه عباس صفوی به ایران آمدند و سال‌ها در دربار حضور داشتند و آنقدر مورد اعتماد شاه عباس قرار گرفتند که آن‌ها را به عنوان سفیر به کشورهای اروپایی می‌فرستاد. با این حال چرایی حضور آن‌ها در ایران همچنان مبهم است. کتاب سفرنامه برادران شرلی برای فهم سیاست خارجی صفویان و نقش دول اروپایی و جایگاه دولت عثمانی، حاوی نکات ظریف، مهم و عبرت‌آموز است. خلاصه سیاست دائمی شاه عباس در برابر عثمانی شاید در این جمله مستور باشد: «نعل کفش یک نفر عیسوی در نظر من بر بهترین شخص عثمانی ترجیح دارد.»
در بیرون در، دولت آبادی نیست که جزئی‌پردازی می‌کند، چشمان تیزبین آفاق است که هیچ چیز را نادیده نمی‌گذارد و هیچ حرفی را ناگفته. محمود دولت آبادی یادگار دهه‌ی چهل است و دغدغه هایش بعد از چهل سال هنوز همان است. مثل تمام نویسنده‌های کمیابی که تکلیف‌شان با خودشان روشن است و معنای رئالیسم تاریخی در بستر داستان را به درستی فهمیده‌اند.
«جنوب غرب ایران» با نام کاملش «یادداشت‌های روزانه‌ی یک افسر دیپلمات» کتابی است درباره ماموریت هفت ساله افسری انگلیسی به نام سر آرنولد ویلسون در ایران و شرح سفرهای فراوان او در داخل ایران. ویلسون از ۱۹۰۷ (وقتی بیست‌وسه‌ساله بوده) تا ۱۹۱۴ (سی سالگی) مامور به خدمت در ایران می‌شود. عمده ماموریت او در استان‌های خوزستان، بوشهر و لرستان کنونی می‌گذرد.
خواندن سفرنامه برادران شرلی فتح باب مجددی درباره یکی از مهم‌ترین بخش‌های تاریخ ایران بعد از اسلام است. آنتوان و رابرت شرلی در اوایل حکومت شاه عباس صفوی به ایران آمدند و سال‌ها در دربار حضور داشتند و آنقدر مورد اعتماد شاه عباس قرار گرفتند که آن‌ها را به عنوان سفیر به کشورهای اروپایی می‌فرستاد. با این حال چرایی حضور آن‌ها در ایران همچنان مبهم است. کتاب سفرنامه برادران شرلی برای فهم سیاست خارجی صفویان و نقش دول اروپایی و جایگاه دولت عثمانی، حاوی نکات ظریف، مهم و عبرت‌آموز است. خلاصه سیاست دائمی شاه عباس در برابر عثمانی شاید در این جمله مستور باشد: «نعل کفش یک نفر عیسوی در نظر من بر بهترین شخص عثمانی ترجیح دارد.»
در بیرون در، دولت آبادی نیست که جزئی‌پردازی می‌کند، چشمان تیزبین آفاق است که هیچ چیز را نادیده نمی‌گذارد و هیچ حرفی را ناگفته. محمود دولت آبادی یادگار دهه‌ی چهل است و دغدغه هایش بعد از چهل سال هنوز همان است. مثل تمام نویسنده‌های کمیابی که تکلیف‌شان با خودشان روشن است و معنای رئالیسم تاریخی در بستر داستان را به درستی فهمیده‌اند.
Thanks for clicking. That felt good.
Close
