این مقاله را ۰ نفر پسندیده اند
سرطان، سلام
نام سرطان، دلهرهآور است. کسی که مبتلا به سرطان میشود، گویا قرار است با غولی بجنگد که شکستش اگر نه نامحتمل اما بسیار سخت و طاقتفرساست. اما آنانکه این غول را شکست میدهند، میتوانند پس از آن به زندگی طور دیگری نگاه کنند؛ مثل یک تولد دوباره.
سرطان، سلام روایت همین زندگی دوباره است. شیدا چنگیزی در یکی از روزهای پاییز میفهمد که مبتلا به سرطان شده. کمی بعد جراحی میشود و روزهای سخت شروع میشوند. او روایت خودش را از همان روزهای سخت نوشته. از سرگشتگیها، ناامیدیها و دردها. اما مهمتر از آن حسی است که در میان اینهمه درد و نگرانی پیدا میکند.
او از تجربههایش در روزهای معالجه و درمان میگوید. شاید این تجربهها برای همه بیماران مبتلا به سرطان یکسان باشد، اما در میان این روال تکراری به جستجوی لحظهها رفته است؛ آن لحظهای که با خودت میگویی حمام کردن چقدر لذت بخش است، یا دیدن مهربانی خانمی که در بخش فیزیوتراپی کار میکند.
خاطرات او فقط خاطرات بیماری نیست که درگیر کشتی گرفتن با غول سرطان است، بلکه ثبت احساسات انسانی است که در این مرحله دشوار تا آنجا که توانسته مهر و زیبایی را دیده. درمیان رنج و سختی، چشمانش به جستجوی هرآنچیزی در اطرافش بوده که نشانی از نور داشته.
در همین لحظهها، گذشته هم خودی نشان میدهد. یاد خاطرات کودکی، حضور مادر و پدر، آرزوها و خیالپردازیهای نوجوانی. انگار زندگی آدم داستانی میشود که دوباره مرورش میکند. آیا این بیماری است که باعث میشود مکث کنیم و به داستان زندگیمان نگاه کنیم؟
اما نویسنده فقط داستان زندگی خودش را نمیبیند. انگار وضعیتی که در آن است به او نگاهی داده که به همه چیز به شکل داستان نگاه کند، حتی اشیا، استکانها و جای نان و ظرف چای، جان گرفتهاند و دارند قصه تعریف میکنند. شاید همین قصههاست که به او توان گذر از روزهای سخت درمان را میدهد. روزهای سختی که درد آنقدر زیاد میشود که از قلبش میخواهد که بایستد. دیگر زندگی کافیست!
نویسندهی سرطان، سلام نخواسته داستان بنویسد، یا روایتی پیوسته از آنچه به او گذشته، بلکه احساس هر روزش را با همان بالا و پایین و پراکندگی که داشته ثبت کرده. گاهی حتی یک قطعه شعر است و گاهی شوق درست کردن و خوردن یک سالاد.

سرطان، سلام کتابی است سرشار از زندگی. این نه تنها در نوشتههای چنگیزی پیداست بلکه ایده جذاب او در به کارگیری عکسهایی متفاوت همراه با جملههایی کوتاه به چشم میخورد. انگار موضوع کتاب (سرطان) در لابلای صفحات تبدیل به نیایشی برای شکوه زندگی شده.
کتاب بخش پایانی هم دارد با نام «توصیهها» که در آن نکاتی نوشته شده برای افرادی که یکی از عزیزانشان مبتلا به سرطان شده و اتفاقا جزو مواردی است که کمتر گفته یا آموزش داده میشود.
شیدا چنگیزی، معمار و عضو هیئت علمی موسسه آموزش عالی امام جواد یزد، با زبانی صمیمانه تجربه خودش را از سرطان در این کتاب شرح داده است.
بخشی از کتاب
اگر عزیزی دارید که دچار این بیماری شده بگذارید خودش تصمیم بگیرد؛ ماندن در جایی، پاسخ دادن به تلفنی، دیدن کسی، همه و همه مواردی هستند که بیمار باید راجع به آنها تصمیم بگیرد و نه شما؛ هرچقدر مهربان و بامحبت باشید، شما هستید که فکر میکنید محبت میکنید، شاید نظر بیمار شما به گونهی دیگری باشد. پس بگذارید خودش تصمیم بگیرد.
راحتش بگذارید؛ از تلفنهای پیاپی به وی و نزدیکانش بپرهیزید؛ نزدیکان بیمار شرایط سختی دارند، حتی شاید بدتر از وضعیت خود بیمار. پس خواهش میکنم به خاطر دلواپسی خود، آنان را دچار عذاب نکنید. تلفنهای پیاپی شما باعث میشود بیمار نه تنها یکبار، بلکه بارها و بارها بیماریاش را برای خودش تکرار کند و با این کار نه تنها کمکی به وی نمیکنید، بلکه امکان سریع خوب شدن را از وی میگیرید.
نوشتهها و کتابهای مرتبط




