«بهار ۱۳۸۰ در گرمای خرداد و گرماگرم انتخابات ریاست جمهوری پسر پانزده سالهای به نام سهراب شاهد قتل مادر و برادر کوچکش به فجیعترین شکل ممکن است. این آغاز بلوغ او و دنیای پیرامون اوست از معصومیتی کودکانه به سوی حقیقتی خونین.
این اثر داستانی است متفاوت که به جای روشنی روز در دل سایههای مخوف رخ میدهد. جایی که گروهی از آدمها فقط شبیه انسانها هستند و از خون آنها تغذیه میکنند و پدر بودن دیگر معنای خود را از دست میدهد و پسرها گناهان پدرهایشان را همچو تابوتی تا ابد با خود حمل میکنند.»