روایتها داستان یک خانواده است. خانوادهای که در ابتدا خوشبخت و خوشحال به نظر میرسند اما کمی بعد یک حادثه همه چیز را تغییر میدهد.
حادثهای که نه تنها زمان حال را دستخوش تغییر میکند بلکه حقایقی درباره گذشته، روابط و روحیات هریک از افراد این خانواده را آشکار میکند؛ خانواده معماریان.
خانواده معماریان به ظاهر یک خانواده شاد و خوشبخت هستند. خانوادهای هفت نفره که در آغاز داستان چندخطی درباره آنها میخوانیم و بعداز آن روایتها در 17فصل شروع میشود.
در هر فصل با نگاه و ماجرای یکی از اعضای خانواده درگیر میشویم. ماجرایی که ابتدا از زبان مهتاب (دختر بزرگ خانواده) بیان میشود و در فصلهای بعدی همه اعضای خانواده را درگیر میکند.
ماجرا گرچه در ابتدا شکلی واقعبینانه دارد (مرگ یکی از اعضای خانواده) اما هرچقدر در داستان پیش میرویم بیشتر فضای خیالانگیز و فانتزی پیدا میکند. فضایی که در عین تخیلی بودن، رگههای واقعیت هم در آن به چشم میخورد.
نکته جالب در داستان ذهن آزاد نویسنده است. انگار که هیچ چیز نتوانسته خیال و رویاپردازی او را مسدود کند. نویسنده آزادانه و راحت در فضاهای مختلف ذهنش را به پرواز درآورده و شخصیتها را از زمانی به زمان دیگر حرکت داده. در بند قید و بندهای ساختاری نبوده و گذاشته کشتی ذهنش در دریای خیال آزادانه حرکت و فضاها و شکلهای تازهای خلق کند.
اگر بدانیم که نویسنده داستان یک نوجوان است، این نکته برایمان جالبتر میشود.
رونیکا رسولی، نویسنده کتاب روایتها، متولد ۱۳۸۷ است و این کتاب را به تازگی توسط نشر نیاسا منتشر کرده. کتابی در 100صفحه که پایان و آغازی روشن و امیددهنده دارد.
رونیکا در داستانش مرزهای زمان را برداشته و شخصیتهای قصه را در فضاهای مختلفی قرار داده. فضاهایی که گرچه ممکن است از نظر خواننده غیرواقعی به نظر برسند اما برای شخصیتها حقیقی هستند و دلیل بسیاری از افکار و اعمال آنهاست.
نویسنده البته از واقعیتها هم غافل نشده و مسالی که در زندگی عادی میتواند هر انسانی را تحت تاثیر قرار دهد (از حسادت تا مسائل مالی) وارد داستانش کرده و تلاش داشته پیوندی بین رویدادهای واقعی زندگی و فضاهای غیررئال ایجاد کند. شخصیتهای داستان گاهی در فضاهای غیر از اکنون و غیرقابل رویت هستند، که البته براساس انتخابی هست که هرکدام انجام دادهاند، گاهی به نیکی و گاهی به شر.
در کتاب رونیکا رسولی که تجربه آغازین یک نوجوان است بیش از هر چیز موهبت تخیل سرشار و بیمرز به چشم میخورد. موهبتی که اکثر اوقات در بزرگسالی خاموش میشود و به همین دلیل خواندن داستانی که از سرچشمه واقعی این خیال مکتوب شده میتواند تجربه خوشایندی باشد.
