روز: 11 مهر 1405

ما، کودکان سال‌های اضطراب؛ متولدین دهه‌های پنجاه و شصت. نسلی که با بوی نفتالین، آژیرهای ممتدِ شبانه، صف‌های طولانی کوپن و هراس‌های پنهان در پستوی خانه‌ها قد کشید. بلوغِ ما در تاریک‌خانه‌ای اتفاق افتاد که تنها روزنه‌ی نورش، همین ادبیاتِ زهرآگین و تب‌دار بود. چرا هر چه می‌خواندیم این‌قدر تلخ بود؟ چرا در چهارده‌سالگی، به جای کشف طراوت جهان، باید در زیرزمین سردِ خانه‌ی جابر منجمد می‌شدیم یا با احمدآقای صادق چوبک، تعفنِ فقر و خرافاتِ یک جامعه‌ی له‌شده را نفس می‌کشیدیم؟

نسل‌کشی کردهای عراق به دست صدام از آن دسته فجایعی است که کمتر ثبت و روایت شده. رمان «نگذار ببرندم ،شارو» روایتی تلخ را با زبانی شاعرانه ثبت کرده تا شاید به ما یادآوری کند در جهانی که این فجایع هنوز در حال رخ دادن است، وقت مردن نیست؛ وقت روایت کردن است.