مائو در لباس زنانه؛ رندی بقا در جهان مو یان
31 خرداد 1405
نوشتن دربارهی دوران خفقان مائو معمولاً با لحنی تراژیک و مرثیهوار همراه است؛ انگار تنها راه روایت آن سالها، ثبت رنج و سرکوب است. اما مو یان در «گوساله و دوندهی دو استقامت» مسیر دیگری را انتخاب میکند: شکستن هیبت ترس از طریق طنز، سوءتفاهم و بینظمی زندگی روزمره. در جهان او، مقاومت الزاماً در قالب مبارزهی سیاسی یا قهرمانی ایدئولوژیک ظاهر نمیشود. شخصیتهایش نه انقلابیاند و نه متفکران بزرگ معترض؛ آنها بیشتر آدمهاییاند که سعی میکنند زیر فشار نظامی که میخواهد تا خصوصیترین لایههای زندگی را کنترل کند، «خودشان باقی بمانند». همین تلاش غریزی برای حفظ فردیت، به مهمترین نیروی مقاومت در این اثر مو یان تبدیل میشود.