
جنبش بیت: از امپایر استیت به سوی ماه
طی سالهای بعد از جنگ جهانی دوم، آمریکا شاهد بروز نسلی درخود فرو رفته و ضد آرمانگرا بود، نسلی که بازتاب آن را بیشتر در هنر آن دوره میبینیم؛ در سینما توسط چهرههایی مثل جیمز دین و مارلون براندو، در نقاشیهای جکسون پولاک و در رأس آنها ادبیاتی که نسل بیت پایهگذاری کرد. سبکی از ادبیات بیقرار و ناخرسند از وضع موجود، که بقا را در لحظهی حال میجست.
شکوفایی این سبک از شعر زوزه، رمانهای در جاده و ناهار لخت آغاز شد و به زودی به تمام فرهنگ جوانان غربی رسوخ کرد. شبکهای از فرهنگ که در تمام جوانب آن از موسیقی و نقاشی گرفته تا مواضع انتقادی سیاسی_اجتماعی را پوشش میداد.
