زیر نور ماه شیشه‌ای مرثیه‌ای برای گذشته است. گذشته‌ای که به گذشته‌ی دورتری پیوسته و در اکنون جاری است. زمان در داستان زیر نور ماه شیشه‌ای صرفا ظرف وقایع نیست، بلکه بستر تغییر و حرکت است. لورل باید نبردی بزرگ را از سر بگذراند؛ نبردی که اصلا آسان نیست، چراکه

فضای اجتماعی آمریکا در دهه‌های شصت و هفتاد، آکنده از تنش و تغییر بود. دوره‌ای که در آن جنبش‌های اجتماعی، جنگ ویتنام و چرخش‌های فرهنگی، زندگی شهروندان را زیر و رو کرد. آشوبی که، فشارهای اقتصادی و فروپاشی خانواده‌های بسیاری را به دنبال داشت. زخمی که جنگ بر پیکر و

من در آستانه‌ی چهل سالگی سراغ ادبیات کودک و نوجوان رفتم. دنیای شگفت‌انگیزی که احساسات ناب و خالص آن در هیچ روایت بزرگسالانه‌ای پیدا نمی‌شود.به گمان من، بهترین انسان‌ها، کسانی‌اند که کودکی را گرامی می‌دارند، با دنیای پر از شگفتی و تخیل آن همذات‌پنداری می‌کنند، با نگاهی بکر و ناب

نوجوانان امروز در جهانی پر از فشار و تنش زندگی می‌کنند و با مشکلاتی مانند خشونت، اعتیاد و بی‌ثباتی خانوادگی مواجه‌اند. همچنین تجربه‌ی اخبار نگران‌کننده، تصاویر خشونت‌بار و زیستن در فضایی آکنده از آشوب و تنش‌های جمعی، خواه‌ناخواه بر احساس امنیت، امید و آینده‌نگری آنان سایه می‌اندازد. رمان‌های معرفی‌شده در

بن میکائلسن با روایت دانای کل، تصویری زنده از نوجوانی مجرم ارائه می‌دهد، ریشه‌های خشم او را واکاوی و جامعه‌ای را نقد می‌کند که در آن خشم افراد به قربانی شدن دیگران می‌انجامد. نویسنده امیدوار است همه از پدر و مادر گرفته تا معلم، مشاور، روان‌شناس، قاضی، بازپرس و حتی

امید نمی‌تواند خود را متعلق به جایی بداند، روابط ناتنی و ازدواج مجدد والدین برای او منبع اضطراب و سردرگمی است. «من فرار نمی‌کنم. می‌روم.» این رفتن‌ها واکنشی به فقدان ثبات، محبت و امنیت روانی است. او با مهر و محبت اطرافیانش مواجه می‌شود اما توان روانی مواجهه با محبت

«قصه‌ی یک سال مزخرف» نوشته‌ی هتر اسمیت، در لایه‌ی سطحی، داستان پسر نوجوانی است که پس از سالی سخت و پر از اشتباه، در کنار مادربزرگش به آرامش می‌رسد؛ اما در لایه‌های عمیق‌تر، درباره‌ی بحران هویت، بار احساس گناه و تلاش برای ابراز وجود در سایه فشارهای اجتماعی است.

همیشه این دغدغه وجود داشته که «دیگری» را چطور می‌شود دید؟ اینکه چطور می‌شود میان بچه‌ها همدلی را پرورش داد و یادشان داد که تفاوت‌ها نه ترسناک‌اند و نه فاصله‌ساز، بلکه می‌توانند پلی برای شناخت بیشتر باشند. وقتی پای چنین موضوعی وسط می‌آید، نمی‌توان از آدم‌هایی با نیازهای

رمان «زمانی برای معجزه» داستان زیستن میان خشونتِ افسارگسیخته است؛ خشونتی که کودک و بزرگ‌ نمی‌شناسد. خشونتی که مجال کودکی به کمیل نمی‌دهد و برعکس او را مجبور به بزرگ شدن می‌کند. روایتی از کوچِ ناگزیر و فرار از رنجِ ویرانگر جنگ. سفری پنج‌ساله که چونان آیینی او را به