برچسب: عشق

اگر بخواهیم تنها یک ویژگی را به عنوان مهم‌ترین وجه شعر مشیری انتخاب کنیم، بی‌تردید باید از عاطفه سخن بگوییم. شعر او بیش از آنکه بخواهد خواننده را شگفت‌زده کند، می‌خواهد با او ارتباط برقرار کند. مشیری از عشق حرف می‌زند، اما عشق در شعر او فقط یک مفهوم انتزاعی یا تغزلی نیست؛ چیزی است که با خاطره، دوری، انتظار، حسرت و زندگی روزمره گره خورده است.

چهارده ساله بودم که برای اولین بار قدم به این راهرو گذاشتم و لای صفحات «سه قطره خون» گم شدم. از آن روز تا به حال، معمای این تاریک‌خانه رهایم نکرده و رد آن سه قطره خون، بی‌صدا در شیارهای روانم رسوب کرده است. همیشه از خودم می‌پرسیدم آیا مرزی قطعی میان جنون این سلول و عقلانیت دنیای بیرون وجود دارد؟

اگر از شما بپرسند عاشقانه‌ترین نامه‌ای که تابه‌حال خوانده‌اید از سوی چه کسی و برای چه کسی بوده، چه خواهید گفت؟ در سال 2015، هم‌زمان با روز ولنتاین، شرکت بیمه عمر«بیگل استریت» با برگزاری یک نظرسنجی از ۱۰۰۰ نفر خواست تا «بهترین نامه‌های عاشقانه‌ی تاریخ» را انتخاب کنند. در صدر این فهرست‌، که ازقضا همگی شامل نامه‌هایی از طرف مردان خطاب به زنان بود، یادداشت «جانی کش» برای همسرش «جون کارتر» به مناسبت شصت‌وپنج‌سالگی او قرار داشت. اما آیا واقعا این نامه بهترین نامه‌‌ی عاشقانه‌ای است که تابه‌حال نوشته شده؟ روزنامه‌ی گاردین تعدادی از بهترین نامه‌های عاشقانه‌ی تاریخ را انتخاب کرده که اتفاقا تعدادی از آن‌ها از جانب زنان نوشته شده‌اند.

رومن گاری در خداحافظ گری کوپر بیش از آنکه بخواهد قصه‌ای خطی و کلاسیک تعریف کند، می‌کوشد حال و هوای نسلی سرخورده، آواره و بی‌قرار را ثبت کند؛ نسلی که دیگر نه به اسطوره‌های کهنه‌ی مردانگی دل بسته و نه به وعده‌های بزرگ ایدئولوژی‌ها اعتماد دارد.

ریموند کارور در یکی از تحسین‌شده‌ترین داستان‌هایش، ما را به تماشای فروپاشی تدریجی تعاریف کلاسیک از عشق می‌برد. جایی که از میان کلمات ساده، طرحواره‌های درمان‌نشده انسانی قد علم می‌کنند تا بپرسند: آنچه به نام عشق می‌زییم، چقدر اصیل است و چقدر تکرار ملال‌آور زخم‌های گذشته است؟

یان آندره‌آ پیش از آن که عاشق دوراس شود، عاشق کتاب­‌های او شده بود. نزدیک به پنج سال، دوراس به او پاسخ نمی‌دهد، اما سرانجام با فرستادن متنی به نام مردی که در راهرو نشسته است جوابش را می‌دهد؛ متنی که یان آندره‌آ دوست ندارد…

روایت علیخانی در «زاهو»، روایت جست‌وجو و سفر است. سفری بیرونی و درونی. جستجویی به ظاهر برای یافتن آب و غلبه بر خشکسالی و در باطن برای یافتن عشق و معنای زندگی.

ناگهان از خواب بیدار می‌شوی و در آینه با بدنی دیگر روبه رو هستی. تغییری کوچک در ظاهر که سرنوشت آدمی را دگرگون می‌کند: تو دیگر مرد یا زن نیستی بلکه به مرد یا زنی که نبوده‌ای تبدیل شده‌ای. حال از بدنی به بدنی دیگر کوچ می‌کنی، از هویتی به هویتی دیگر. پس با بدن تازه چه خواهی کرد؟ یا بهتر است بپرسیم بدن تازه با تو چه خواهد کرد؟

پاموک برنده جایزه نوبل 2006 ما را به دیدن چه چیزی در استانبول دعوت می‌کند؟ او وعده می‌دهد پس از گذشت صدسال از افول ستاره بخت مردمان آناتولی، کسانی که با شکست عثمانی از تمدن اروپایی سرزمینشان تکه‌تکه شد و در دامان جنگ‌ها و مشکلات فراوان افتادند، می‌توانند با پاسخ دادن به پرسش‌هایی مجدد به اوج برگردند. پاموک پرسش می‌کند و در جستجوی پاسخ است.