برچسب: داستایفسکی

همشهری‌هایی که در «برادران کارامازوف» داستانشان را برایمان می‌گویند، انسان‌هایی هستند با همه‌ی مشخصات رذیلانه و یا پر از فضیلت‌های اخلاقی. همان‌ها که نمی‌توان کاملاً گناهکار و یا از پایه بی‌گناه خواند. انسان‌هایی با مشخصه‌های انسانی.

فئودور داستایفسکی، نویسنده بزرگ روس، در سال ۱۸۶۲ سفری به اروپا انجام داد که حاصل آن، یادداشت‌هایی شد با عنوان Winter Notes on Summer Impressions یا به ترجمه فارسی، «سفرنامه‌ی داستایفسکی». این اثر گرچه در قالب سفرنامه نوشته شده، اما بیشتر از آن‌که گزارش‌گر مناظر و وقایع باشد، تحلیلی عمیق و تند از وضعیت فرهنگی، اجتماعی و روانی غرب قرن نوزدهم است. این سفرنامه نه‌تنها بخشی از روند فکری داستایفسکی را روشن می‌کند، بلکه همچون آینه‌ای، دغدغه‌های ما ایرانیان را نیز درباره‌ی رابطه‌مان با غرب، منعکس می‌سازد.

«چقدر یادته؟» فرصتی است برای اینکه خلاصه داستان یک کتاب را مرور و حافظه‌تان را امتحان کنید. اگر آن کتاب هنوز به یادتان مانده، جایزه بگیرید. اگر هم نمانده بود، اشکالی ندارد، فرصتی پیدا می‌کنید تا دوباره لذت خواندن آن داستان را به‌ یاد بیاورید. این هم یک‌جور جایزه است!

آسمان ادبیات روسیه به‌ویژه در قرن نوزدهم بسیار آبی و درخشان است اما درخشش و گرمایی که آنتوان چخوف به آن بخشید، به‌مراتب روشن‌تر و گسترده‌تر بود، به‌طوری که در فراسوی مرزهای جغرافیایی خود پرتوهای بلندی افکند. او یکی از برجسته‌ترین ذهن‌های خلاق دنیای ادبیات، چه در داستان کوتاه و چه در نمایشنامه‌نویسی، نام گرفت و دستورالعمل‌های نویسندگی او سال‌ها آموخته و به‌کار گرفته شد. سبک روایی او با عنوان ستایش‌آمیز «سبک چخوفی» اثری ماندگار بر ادبیات جهان گذاشت و همچنان الهام‌بخش نسل نویسندگان امروزی است.

پاییز است. فصلی که کتاب‌خوان‌های حرفه‌ای با شب‌های بلند آن انس دارند. گوشه‌‌نشینی، نوشیدنی‌های گرم، یاد‌آوری گذشته و غوطه‌ور شدن در افکار دور و دراز… و همه‌ی این آداب، برای آدم‌های اهل کتاب، همراه است با ورق زدن کتاب‌ها. حتی شاید نه کتابی تازه، بلکه کتابی کلاسیک، کتابی آشنا که با آن انس گرفته است و حالا می‌خواهد یک بار دیگر توی دنیایش سیاحت کند.

از میان تمام مرگ‌های موجود در داستان ها، خودکشی‌ها اغلب برای ما تاسف‌آورترند؛ چه حاوی مونولوگ درونی دقیقی باشند یا راز وحشتناکی پیرامون انگیزه‌ی شخصیت وجود داشته باشد. البته، ما قطعا خودکشی را در دنیای واقعی تایید نمی‌کنیم اما در داستان، خودکشی می‌تواند زیبا، عجیب و تحمل‌ناپذیر باشد؛ همه‌ی آن چیزهایی که ما در ادبیات دوست می‌داریم.