برچسب: ترسناک

آلفرد هیچکاک، کار خود را به عنوان کارگردان از دوران سینمای صامت آغاز کرد و در دهه 1970 به آن پایان داد. در این مدت، او به یکی از موفق‌ترین فیلمسازان نظام استودیویی هالیوود، الهام‌بخش جنبش موج نوی فرانسه و پیشتاز تکنیک‌های بازاریابی فیلم‌های «درجه بی» تبدیل شد. یکی از بزرگترین نقاط قوت هیچکاک یافتن منبع مناسب بود و بسیاری از محبوب‌ترین فیلم‌های او بر اساس رمان‌ها و داستان‌های کوتاه رازآلود و معمایی ساخته شد. این مقاله شش فیلم درخشانی که او بر اساس آثار درخشان ادبی ساخته است را معرفی می‌کند.

بعضی می‌گویند باز هم جولایی و تکرار روایت‌های تاریخی‌اش، من می‌گویم مجموعه قصه‌های خیال‌انگیز غمگینی که فارغ از زمان و مکان خود را در میان افسانه‌ها و روایت‌های گذشته بازیافته‌اند. گویی مردگان از گور خود احضار شده‌اند و در این احضار، دیگربار گرفتار سایه‌ی شوم مرگ و نیستی می‌شوند. اما در میان این خون‌های ریخته شده، خیانت‌هایی که بر آدمی رفته، و در این برهوت و سرمای جانکاه روزی دیگر را در دل تاریخ انتظار می‌کشند، به این امید که فردا شاید روزی آفتابی باشد.

در ادبیات فارسی معاصر چهره‌های تأثیرگذاری هستند که هرکدام به علتی مطرح و ماندگار شده‌اند. وینش قصد دارد هر ماه با عنوان «قلم ماندگار» پرونده‌ای برای یکی از این نویسندگان تهیه کند. در این پرونده‌ها ضمن معرفی نویسنده و آثارش، دلیل مطرح شدن و ماندگاری یا بحث‌برانگیزی آثار او مطرح می‌شود تا فرصتی برای آشنایی و نگاه دقیق‌تر به فعالیت‌های ادبی معاصر داشته باشیم. هفتمین پرونده این مجموعه به رضا جولایی اختصاص دارد.

«قلب شیشه‌ای» روایتی وهم‌آلود و جادویی از داستان ارتباط ارواح مرگ و فرشتگان نجات در زندگی آدم­‌هاست. آنجا که وهم و جادو راهی به قصه باز می­‌کند تا جهانی تخیلی بسازد و مخاطب را با جهانی اعجاب­‌آور و خیال‌انگیز همراه کند. به طوری که در همان چند خط ابتدایی کتاب، مخاطب وارد یک جهان ترسناک با یک فضاسازی دلهره‌­آور می­‌شود. اینجاست که ناخودآگاه، قلاب ذهن مخاطب گیر کرده و مجذوب فضای پر مخاطره و پر از اضطراب داستان می‌­شود.

نیما شاعر محبوب من است. ستایشش می‌کنم و در شبانه‌هایم گاه ‌و بیگاه شعرهای اوست که در ذهنم تداعی می‌شود. خصوصا فصل‌های سرد که آدمی را می‌برد به تجربه‌های متلاطم و مرگ‌اندود. اما هر وقت می‌خواهم سراغ تنها مجموعه شعری که از او در کتابخانه‌ام دارم بروم، یکی از شعرهایش را نخوانده رد می‌کنم: «آی آدم‌ها». نه اینکه زیبایی آن را درنیابم و از شگفتی آن درنمانم؛ بیشتر به دلیل آن نفوذ و کیفیتی است که این شعر بر احوالات درونی‌ام دارد: «آی آدم‌ها»ی نیما دلهره‌آور است.

چه چیزی باعث عالی شدن یک داستان ترسناک می‌شود؟ شاید هیولاهای وحشتناک و فواره‌های خون نقطه شروع خوبی به نظر برسند، اما هوارد فیلیپس لاوکرفت، نویسنده ترسناک‌نویس در این‌باره می‌گوید: «قدیمی‌ترین و قوی‌ترین نوع ترس، ترس از ناشناخته‌هاست.» در ادامه چیزهایی که داستان شما را ترسناک‌تر می‌کند برمی‌شمریم.

چرا برخی افراد دوست دارند بترسند؟ این میل سیری‌ناپذیر تماشا و خواندن آثار ترسناک از کجا می‌آید؟ جواب‌های متنوعی را می‌توان برای چنین سوالی تصور کرد، اما قریب به یقین اکثر جواب‌ها به کیفیت روان انسان برمی‌گردد: «لذت و بقا». اما اگر بخواهیم منحصرا در دنیای داستان به دنبال چرایی آن بگردیم، پاسخ ساده و شناخته‌شده است؛ اینکه وحشت به عنوان محرکی عالی برای پیشبرد داستان و همراه کردن مخاطب عمل می‌کند.