سایت معرفی و نقد کتاب وینش

ماه عسل

نویسنده کتاب: غلامحسین ساعدی

ناشر: شرکت سهامی کتاب های جیبی

نوبت چاپ: ۱۳۵۷ سال چاپ:


اولین نفری باشید که به این کتاب امتیاز می‌دهید
ساعدی

اولین نفری باشید که به این کتاب امتیاز می‌دهید

غلامحسین ساعدی 24 دیماه 1314 در تبریز به دنیا آمد. او اولین داستان‌هایش را در هفته‌نامه‌ی دانش‌آموز چاپ کرد و از شانزده سالگی به فرقه‌ی دموکرات آذربایجان پیوست و همزمان فعالیت مطبوعاتی‌اش را هم با نوشتن در روزنامه‌های فرقه آغاز کرد. ساعدی در دانشگاه تبریز پزشکی خواند و در جریان فعالیت‌های سیاسی در دانشگاه با صمد بهرنگی آشنا شد. تخصصش را در رشته‌ی روانپزشکی در دانشگاه تهران خواند و همزمان نوشتن را هم به صورت جدی ادامه داد و از نخستین کسانی بود که به کانون نویسندگان پیوست. ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۰ دوران اوج و شکوفایی ساعدی است و تمام مجموعه داستان‌ها و نمایشنامه‌های درخشان او، حاصل این دهه است. او را در کنارِ  بهرام بیضایی و اکبر رادی از بزرگان و نوابغ نمایشنامه‌نویسیِ ایران می‌دانند. ساعدی در سال 1353 توسط ساواک دستگیر شد و به مدت یک سال تحت شکنجه‌های شدیدِ جسمی و روحی قرار گرفت که تأثیری ماندگار بر روح و روان او گذاشت، به گونه‌ای که دیگر نتوانست به قدرت گذشته بنویسد. غلامحسین ساعدی که با نام مستعار گوهرمراد –نامی که بر سنگ  گور یک دختر جوان دیده بود- می‌نوشت، پس از انقلاب به صورت مخفیانه از کشور خارج شد. او نزدیک به 100 عنوان نمایشنامه، فیلمنامه، داستان، رمان، تک‌نگاری و ترجمه از خود به یادگار گذاشت و در دوم آذرماه 1364  در پاریس درگذشت و در گورستان پرلاشز به خاک سپرده شد.

 

 

غلامحسین ساعدی4

 

 

 

ماه عسل نمایشنامه‌ای دو پرده‌ای است. در پردهی اول زن و مرد جوانی را میبینیم که در حال گذراندن دوران ماه عسل خود هستند. تلفنی مشکوک به آنها می‌شود و صدایی ناشناس از پشت خط می‌گوید که در را باز کنند چون قرار است برایشان مهمان بیاید. زن ومرد هنوز در شوک هستند که پیرزنی بسیار قدبلند و سراپا قرمزپوش با یک چمدان و یک چتر در دست به خانه‌ی آنها می‌آید و بی‌اینکه بگوید کیست و چرا آمده است، حضور خودش را به آنها تحمیل می‌کند، به بازیشان می‌گیرد و دستِ آخر وقتی زن و مرد برای کتک زدنِ او آماده می‌شوند، دو مردی که همکار پیرزن هستند، وارد شده و زن و مرد را، که اسم میزبان دارند، حسابی کتک می‌زنند.

در پرده‌ی دوم زن اندکی بلندقد و شبیه به پیرزن شده است و تا آخر هم روند بلندتر شدنش ادامه می‌یابد. آنها تحت مدیریت پیرزن برای سخنرانی و شکنجه و بازجویی آموزش می‌بینند تا جایی که حتی بر علیه همدیگرهم عمل می‌کنند. در پایان پرده‌ی دوم که زن کاملا شبیه به پیرزن شده است، با پیرزن تماسی گرفته و به او دو آدرس داده می‌شود. پیرزن هر کدام از آدرس‌ها را به یکی از آنها داده و به هر کدام هم یک چمدان به همراه یک چتر برای زن و یک عصا برای مرد می‌دهد. زن و مرد که حالا تبدیل به همکاران پیرزن شده‌اند، پیِ ماموریت محوله هر کدام به عنوانِ مهمان به خانه‌ی یک میزبان می‌روند.

نمایشنامه‌ی ماه عسل -1357- در قالب داستانی تمثیلی به استعمار و نقش آن در تحقیر و تسخیرِ مستعمره‌ها و فرودستان می‌پردازد. پیرزن که میتواند نمادی از استعمار پیر باشد، ناخوانده پا به خانه‌ی زن و مرد جوان می‌گذارد و با استفاده از ضعف و غفلت و جهالت آنها در عدم شناخت خودش –عدم شناخت استعمارگر- به آنها مسلط می‌شود و حتی جاهایی که لازم است، از استعمارگران دیگر –دو مرد- استفاده می‌کند و بالاخره میزبان‌ها را ازخودشان تهی کرده و به هیبت خودش درمی‌آورد و تبدیل به کارمندِ سیستم استعمار می‌کند.

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *