این مقاله را ۰ نفر پسندیده اند
«مرغ ماهیخوار» نوشتهی رزی کلی
بوی یاس میداد. نه، دقیقاً بوی یاس. بوی خاک زیر بوتهی یاس در یک روز گرم را میداد.
او گفت بیشتر ما شاعریم، مساله این است که چطور در ما متبلور میشود.
وقتی یک استاد دانشگاه در رشته نویسندگی خلاق شیفتهی همکار شاعرهاش میشود، طولی نمیکشد که این شیفتگی، رابطهی او را با شریک زندگیاش، مایکل، (مردی همجنس خودش) به خطر میاندازد. مایکل زیباست. مایکل امن است. اما شاعره هر آنچه که او نیست، هست، او هر آنچه را که او (استاد دانشگاه) میخواهد را دارد؛ درحالیکه او درباره شمشیر و رابطهی جنسی مینویسد، شاعره دربارهی حرکات پرستوها رویا میبافد. وقتی او دلمشغول شغل آیندهدار خویش است، شاعره از خانهی بزرگ و سفید خود در جنگل مینویسد.
شیفتگی او در حین اینکه بین زندگی قدیم و جدیدش سردرگم است، به تدریج به چیزی قدرتمندتر بدل میشود. شاعره، مرغ ماهیخوار او، تنها دغدغهی اوست. او مفتون آن زن شده.
اما هنگامی که ظهور چند بیماری همزمان، واقعیت ناپایداری که به آن دل بسته بود را متزلزل میکند، ناچار میشود از خود بپرسد که چه چیزی را میتواند از کسی طلب کند و چه چه چیزی را نمیتواند.
این رمان دربارهی غم فقدان، اراده و کشش جنسی است و نیز گلاویز شدن اینهایی که زندگی را میسازند.
این کتاب جزو فهرست 2026 برگزیدگان جایزه ادبیات زنان در بخش آثار داستانی بوده است.




