برچسب: شاهنامه

ایران مانند یک باغ است؛ باغی رنگارنگ و متنوع از اسطوره تا اقلیم و آیین و هنرها. باغی که جلوه‌اش از فرش زیرپا تا فضای سبز و از خوراک تا رسم و رسوم در حیات طولانی این سرزمین حفظ شده و پایدار مانده. بچه‌ها میراث‌دار این باغ هستند. باغی که با رسیدن نوروز، نو شدن روزگار و رویش دوباره را یادآور می‌شود. همراه با تقویم نوروزی، ما هم یادآور کتاب‌هایی می‌شویم که تنوع و رنگارنگی ایران را به‌مثابه یک باغ به بچه‌ها نشان می‌دهد.

به گمان من، نقطه‌ی آغاز در هر گونه تحليل از آثار بهرام بيضايی و اساسا جهان‌بينی او، پيوند گوهرين‌اش با مفهوم دانایی و جنگ با جهل از طریق کسب و انتقال دانش به‌مدد زبان است. عشق به پژوهش و خواندن و نوشتن به طور بنيادين در بيضايی وجود دارد و او خود، آن را باروَر نيز می‌کند، و بیراه نيست که به توانی چنين يکّه در نگارش هر گونه نوشته و نثر و گفت‌وگويی می‌رسد.

نشانگان پهلوان‌های مهری “خرد، راستی و مردمی” مشخصه‌ای مربوط به جنسیت نیست و در میان زنان بسیاری قابل مشاهده است. کلمه “یار” خود گواه حضور فرهنگ مهری-پهلوانی در میان زنان است. “یار” از یک سو به معنی هم رزم و از سوی دیگر به معنی محبوب است که اتفاقا در فرهنگ عامه به زنان بسیار اطلاق می شود؛ شاید همین بازگو کننده عمومیت‌یافتگی این نشانگان میان هر دو جنس باشد. تنها چیزی که این نشانگان را از پهلوان دور می کند غرور است؛ همچون جمشید، پهلوان-شاه اسطوره‌ای که غرور فره‌اش را از  او دور کرد.