این کتاب دعوتی است به بازاندیشی در مفهوم «خانه/وطن» – در بستر زبان، خاطره، و وضعیت تبعیدی انسان مدرن. باربارا کاسن در این اثر ما را به سفری می‌برد میان اسطوره و واقعیت -از اودیسه‌ی سرگردان هومر تا آینئاس مهاجر ویرژیل، از زبان مادری هانا آرنت تا جزیره‌ی کرس با آن حال‌وهوای یونانی‌اش از دید خود کاسن- تا با نگاهی شاعرانه و فلسفی، نوستالژی را نه صرفا دلتنگی برای گذشته یا برای خانه، بلکه تجربه‌ای زبانی و هستی‌شناختی بنماید:

احساس بی‌جایی در جایی که گمان می‌کردیم خانه است. نویسنده نشان می‌دهد که چگونه زبان می‌تواند وطن باشد، و چگونه بی‌ریشگی می‌تواند نوعی ریشه‌داری تازه بیافریند. اگر خانه جایی باشد که در آن پذیرفته می‌شویم، شاید تنها در مهمان‌نوازی از دیگری بتوانیم در «خانه» سکنا بگزینیم.