محمدعلی سپانلو را با نام «شاعر تهران» هم میشناسند. دلیل این موضوع حضور مکرر شهر تهران در اشعارش بود. او به شهر تهران علاقمند بود و نسبت به تغییرات آن توجه نشان میداد. ازجمله این تغییرات، تغییر نام خیابانهای شهری بود که او در یادداشتی انتقادی به آن پرداخت. این یادداشت در کتاب تهران که در دهه 70 به کوشش سیما کوبان در چند شماره منتشر شد، به چاپ رسید.
در تابستان سال 1345 آگاتا کریستی در ایران بود. محمدعلی سپانلو در انجمن باستان شناسی انگلیس به دیدارش میرود. او کریستی را چاق، پف کرده و پیر با گوشهایی سنگین و کند اما خوشرو توصیف میکند. میگوید گهگاه پاهای بادکردهاش را که به اندازه متکا شده بودند تکان خفیفی میداد. او در آن موقع 70ساله و این ششمین سفرش به ایران بوده. این خلاصه گفتوگویی است که سپانلو در آن زمان انجام داده که بخشی از آن همان زمان در مجله فردوسی و بخشی بعداز درگذشت کریستی در سال 1354 در روزنامه اطلاعات منتشر شده است.
باید زندگی کرد موضوع قصه از کهنه مضمونهای نویسندگان ایرانی است، یعنی داستان ترقی مادری و شغلی نیمه روشنفکری فقیر در خدمت بندوبستچیهای سیاسی. اما در روند موضوع نویسنده در افشای رابطه این ترقی با کل نظام اجتماعی، نسبت به
نویسندگان پیشرو ایران (مروری بر قصه نویسی،رمان نویسی،نمایشنامه نویسی و نقد ادبی) این کتاب به بررسی سرگذشت نثر معاصر (که آغاز آن را سال 1300 در نظر گرفته است)، دوره فترت از سال(1315-1300) که شامل مشخصات کلی دوران، تحقیقات ادبی
نقد ماندگار فرصتی است برای معرفی نقدنویسان ایرانی. در این بخش هربار یکی از چهرههای نقد ادبیات فارسی را با نمونههایی از نقدهای ماندگارش معرفی میکنیم. آشنایی با افرادی که در این مسیر گام برداشتند و خواندن نقدهای ایرانی، میتواند ارائهدهنده تجربیاتی باشد که مسیر نقدنویسی را روشن نگه دارد؛ زیرا نقد یکی از راههای شناخت، روشنگری و تغییر است. پرونده ششم نقد ماندگار به معرفی محمدعلی سپانلو اختصاص دارد.
هوشنگ گلشیری در اوایل دهه 50 شمسی رمانی با نام کریستین و کید نوشت. درباره این رمان نقدهای موافق و مخالف بسیاری تاکنون مطرح شده اما در سال 1351 محمدعلی سپانلو نقدی بر این کتاب نوشت که گویا بر خوانندگان اثر تأثیرگذار بوده. این نقد بعدها در کتاب مجموعه مقالات سپانلو درباره ادبیات و زندگی بازنشر شد.
کارمند شدن زمانی رویای بسیاری از آدمها بود اما تصویر زندگی کارمندی در دنیای ادبیات اغلب تصویری منفی و مترادف تن دادن به یک زندگی روزمره و مسخشده است. در این پرونده نگاهی داریم به تصویر زندگی کارمندی و دغدغههایش در چند اثر داستانی ایرانی و خارجی.
در جست و جوی واقعیت شاید این مطالب را هم دوست بدارید: رمان فارسی در سالهای ما این همه اثر داستانی فقط در یک بازه کوتاه بین 1355 تا 1358. محمدعلی سپانلو در معرفی آثار داستانی ادبیات ما، یازده اثر
تهرانگردی این سالها خیلی باب شده، هم تورهای یک روزهای که شما را به تماشای نقاط دیدنی شهر میبرند و تاریخچه اش را میگویند و هم گذراندن تعطیلات در مراکزی از شهر که به دلیلی محبوب و معروفند، از یک پارک گرفته تا مجتمع تجاری بزرگ. اما میشود از داخل اتاق خانه خودتان هم تهرانگردی کرد؟ با داستانها میشود!
محمدعلی سپانلو را با نام «شاعر تهران» هم میشناسند. دلیل این موضوع حضور مکرر شهر تهران در اشعارش بود. او به شهر تهران علاقمند بود و نسبت به تغییرات آن توجه نشان میداد. ازجمله این تغییرات، تغییر نام خیابانهای شهری بود که او در یادداشتی انتقادی به آن پرداخت. این یادداشت در کتاب تهران که در دهه 70 به کوشش سیما کوبان در چند شماره منتشر شد، به چاپ رسید.
در تابستان سال 1345 آگاتا کریستی در ایران بود. محمدعلی سپانلو در انجمن باستان شناسی انگلیس به دیدارش میرود. او کریستی را چاق، پف کرده و پیر با گوشهایی سنگین و کند اما خوشرو توصیف میکند. میگوید گهگاه پاهای بادکردهاش را که به اندازه متکا شده بودند تکان خفیفی میداد. او در آن موقع 70ساله و این ششمین سفرش به ایران بوده. این خلاصه گفتوگویی است که سپانلو در آن زمان انجام داده که بخشی از آن همان زمان در مجله فردوسی و بخشی بعداز درگذشت کریستی در سال 1354 در روزنامه اطلاعات منتشر شده است.
باید زندگی کرد موضوع قصه از کهنه مضمونهای نویسندگان ایرانی است، یعنی داستان ترقی مادری و شغلی نیمه روشنفکری فقیر در خدمت بندوبستچیهای سیاسی. اما در روند موضوع نویسنده در افشای رابطه این ترقی با کل نظام اجتماعی، نسبت به
نویسندگان پیشرو ایران (مروری بر قصه نویسی،رمان نویسی،نمایشنامه نویسی و نقد ادبی) این کتاب به بررسی سرگذشت نثر معاصر (که آغاز آن را سال 1300 در نظر گرفته است)، دوره فترت از سال(1315-1300) که شامل مشخصات کلی دوران، تحقیقات ادبی
نقد ماندگار فرصتی است برای معرفی نقدنویسان ایرانی. در این بخش هربار یکی از چهرههای نقد ادبیات فارسی را با نمونههایی از نقدهای ماندگارش معرفی میکنیم. آشنایی با افرادی که در این مسیر گام برداشتند و خواندن نقدهای ایرانی، میتواند ارائهدهنده تجربیاتی باشد که مسیر نقدنویسی را روشن نگه دارد؛ زیرا نقد یکی از راههای شناخت، روشنگری و تغییر است. پرونده ششم نقد ماندگار به معرفی محمدعلی سپانلو اختصاص دارد.
هوشنگ گلشیری در اوایل دهه 50 شمسی رمانی با نام کریستین و کید نوشت. درباره این رمان نقدهای موافق و مخالف بسیاری تاکنون مطرح شده اما در سال 1351 محمدعلی سپانلو نقدی بر این کتاب نوشت که گویا بر خوانندگان اثر تأثیرگذار بوده. این نقد بعدها در کتاب مجموعه مقالات سپانلو درباره ادبیات و زندگی بازنشر شد.
کارمند شدن زمانی رویای بسیاری از آدمها بود اما تصویر زندگی کارمندی در دنیای ادبیات اغلب تصویری منفی و مترادف تن دادن به یک زندگی روزمره و مسخشده است. در این پرونده نگاهی داریم به تصویر زندگی کارمندی و دغدغههایش در چند اثر داستانی ایرانی و خارجی.
در جست و جوی واقعیت شاید این مطالب را هم دوست بدارید: رمان فارسی در سالهای ما این همه اثر داستانی فقط در یک بازه کوتاه بین 1355 تا 1358. محمدعلی سپانلو در معرفی آثار داستانی ادبیات ما، یازده اثر
تهرانگردی این سالها خیلی باب شده، هم تورهای یک روزهای که شما را به تماشای نقاط دیدنی شهر میبرند و تاریخچه اش را میگویند و هم گذراندن تعطیلات در مراکزی از شهر که به دلیلی محبوب و معروفند، از یک پارک گرفته تا مجتمع تجاری بزرگ. اما میشود از داخل اتاق خانه خودتان هم تهرانگردی کرد؟ با داستانها میشود!
Thanks for clicking. That felt good.
Close
