علی دشتی

علی دشتی از چهره‌های چندوجهی و البته جنجال‌برانگیز ایران است. البته از کسی که از روزنامه‌نگاری تا سیاستمداری و نقد و نویسندگی را در کارنامه خود دارد، می‌توان چنین انتظاری هم داشت. موافقان و مخالفان سبک و سیاق فکری و ادبی او بسیارند اما در این پرونده قصد داریم تنها به وجه ادبی کار او و آن هم نه در حیطه داستان‌نویسی، بلکه نقد و بررسی آثار بپردازیم.

علی دشتی سال 1273شمسی (و به‌قولی 1271) در عراق به دنیا آمد. پدرش از روحانیون کربلا بود و خودش نیز تحصیلات ابتدایی‌اش را در حوزه نجف گذراند. در زمان جنگ جهانی اول همراه پدر و برادرانش به ایران آمد و ساکن شیراز شد. فعالیت روزنامه‌نگاری را در شیراز و با روزنامه فارس شروع کرد.

مقالاتش خیلی زود او را به فضای سیاست کشاند. در همین ایام دو ترجمه از عربی و فرانسه از او منتشر شد که نشان داد در نثر فارسی تواناست.

بعد از ماجراهای دوران سلطنت رضاخان (که برای او تجربه زندان به همراه داشت) بیشتر به کار داستان‌نویسی و نقد ادبی و اجتماعی روی آورد. از داستان‌های او می‌توان به فتنه، جادو و هندو اشاره کرد. داستان‌هایش ساده و همراه با نثری روان بود که رنگی هم از روانکاوی داشت و بیشتر حول محور زنانی می‌گشت که اغواگر مردان بودند.