داستان کتاب پسر کاملا جدید پر از موسیقی، سرزندگی و شادیهای روزمره و عطش زندگی است. قهرمان داستان، جورج است! کودکی که همکلاسیهایش نمیدانند که او آیا او یک موجود فضاییست؟ یا یک ربات و حاصل هوش مصنوعی؟ دیوید آلموند با این داستان چیزی غیرمعمولی خلق کرده است تا به مخاطب یادآوری کند چگونه تخیل به درک و فهم چیزهای جدید کمک میکند. این یک داستان تأمل برانگیز است که به کشف خلاقیت، دوستی، تعلق و معنای انسان بودن می پردازد.
دیوید آلموند بارها در رمانهایش با نام دیو یا دیوی ظاهر میشود و از هر دو روی سکه شادمانی و غم میگوید. او ابایی ندارد که از بحثهای فلسفی خیر و شر، مرگ و زندگی، خشونت و صلح به مخاطب کمسنوسالش بگوید، ساختار مدرسه را بارها و بهصراحت نقد کند، و از اهمیت هنر و ادبیات بگوید، و کودک و نوجوان را به رهایی و کشف و آزادی دعوت کند. او کودکان و نوجوانان را دستکم نمیگیرد. مخاطب حرفهای یا کاملاً جذب آلموند و اندیشههای او میشود که هر بار به شکلی در رمانی رخ مینماید یا برای درک آن نیازمند تسهیلگری میشود که کلید این باغ را بگشاید و کمکم به او نشان بدهد چطور آلموند را کشف کند و لذت ببرد.
دیوید آلموند، یکی از محبوبترین نویسندگان کتابهای کودک و نوجوان است. او اهل بریتانیاست ولی رمانهایش مورد تحسین منتقدانی از سراسر جهان قرار گرفتهاند. به علاوه، آلموند یکی از سه نویسندهی کشور انگلستان است که توانسته است جایزهی بینالمللی هانس کریستین آندرسن را به خانه ببرد. در ادامه، یکی از مصاحبههای او با نشریهی گاردین را خواهیم خواند. آلموند در این مصاحبه از روشهای خاصش برای داستاننویسی، ایدهپردازی و مقابله با سد نویسندگی (Writer’s block) میگوید. این گفتوگویی است که گروهی از خوانندگان نوجوان آلموند با او انجام دادهاند.
«نویسندهای که منتظر شرایط ایدهآل برای کار است، بدون اینکه کلمهای روی کاغذ بیاورد، میمیرد.» این جمله را ایبی وایت نویسنده آمریکایی گفته است. شما هم به عنوان نویسنده (یا کسی که تلاش میکند نویسنده شود) باید سبک و اسلوب خاص به خودتان را بیابید. در این مقاله که آنتونی الرز نوشته است، دو سوال طرح میشود که هر مشتاق نویسندگی باید از خودش بپرسد و با توجه به جواب این دو سوال برنامه نوشتن مخصوص به خودش را طرحریزی کند.
داستان کتاب پسر کاملا جدید پر از موسیقی، سرزندگی و شادیهای روزمره و عطش زندگی است. قهرمان داستان، جورج است! کودکی که همکلاسیهایش نمیدانند که او آیا او یک موجود فضاییست؟ یا یک ربات و حاصل هوش مصنوعی؟ دیوید آلموند با این داستان چیزی غیرمعمولی خلق کرده است تا به مخاطب یادآوری کند چگونه تخیل به درک و فهم چیزهای جدید کمک میکند. این یک داستان تأمل برانگیز است که به کشف خلاقیت، دوستی، تعلق و معنای انسان بودن می پردازد.
دیوید آلموند بارها در رمانهایش با نام دیو یا دیوی ظاهر میشود و از هر دو روی سکه شادمانی و غم میگوید. او ابایی ندارد که از بحثهای فلسفی خیر و شر، مرگ و زندگی، خشونت و صلح به مخاطب کمسنوسالش بگوید، ساختار مدرسه را بارها و بهصراحت نقد کند، و از اهمیت هنر و ادبیات بگوید، و کودک و نوجوان را به رهایی و کشف و آزادی دعوت کند. او کودکان و نوجوانان را دستکم نمیگیرد. مخاطب حرفهای یا کاملاً جذب آلموند و اندیشههای او میشود که هر بار به شکلی در رمانی رخ مینماید یا برای درک آن نیازمند تسهیلگری میشود که کلید این باغ را بگشاید و کمکم به او نشان بدهد چطور آلموند را کشف کند و لذت ببرد.
دیوید آلموند، یکی از محبوبترین نویسندگان کتابهای کودک و نوجوان است. او اهل بریتانیاست ولی رمانهایش مورد تحسین منتقدانی از سراسر جهان قرار گرفتهاند. به علاوه، آلموند یکی از سه نویسندهی کشور انگلستان است که توانسته است جایزهی بینالمللی هانس کریستین آندرسن را به خانه ببرد. در ادامه، یکی از مصاحبههای او با نشریهی گاردین را خواهیم خواند. آلموند در این مصاحبه از روشهای خاصش برای داستاننویسی، ایدهپردازی و مقابله با سد نویسندگی (Writer’s block) میگوید. این گفتوگویی است که گروهی از خوانندگان نوجوان آلموند با او انجام دادهاند.
«نویسندهای که منتظر شرایط ایدهآل برای کار است، بدون اینکه کلمهای روی کاغذ بیاورد، میمیرد.» این جمله را ایبی وایت نویسنده آمریکایی گفته است. شما هم به عنوان نویسنده (یا کسی که تلاش میکند نویسنده شود) باید سبک و اسلوب خاص به خودتان را بیابید. در این مقاله که آنتونی الرز نوشته است، دو سوال طرح میشود که هر مشتاق نویسندگی باید از خودش بپرسد و با توجه به جواب این دو سوال برنامه نوشتن مخصوص به خودش را طرحریزی کند.
Thanks for clicking. That felt good.
Close
