من اردیبهشت دنیا آمدم. بهار منم. سرنوشت باشد یا هر چیزی، بد بلایی‌ست پیری، دیدن این‌که توی زندگی آدم همه چیز عوض می‌شود، خانه‌ها، شماره‌ها، ترامواها و حتی آرایش سر آدم‌ها. پیرهن کوتاه یا کلاه نرم چاکدار، نان بیات، کشتی چرخدار، امید همه به هواپیمایی، همه‌ش یکی‌ست؛ دیگر عشق و علاقه‌ای برای آدم نمی‌ماند! دیگر هیچ دلم نمی‌خواهد عوض بشوم‌. شاید خیلی چیزها باشد که ازشان ناراضی باشم، امّا دگیر با منند، مثل این که بااشان ازدواج کرده باشم. شاید آدم بیخودی باشم، امّا همان‌قدر خودم را دوست دارم که می‌دانم آب سِن گند و لجن است. کسی که تیر چراغ خمیدهٔ نبش شمارهٔ ۱۲ این خیابان را عوض کند واقعاً دل من را می‌شکند. زندگی ما گذراست، حقیقتی است، امّا تا همین جایش هم زیادی گذشته.

هیجان عظیم به دست آوردن تو، قلب مرا از شادی انباشته است... اما، تصور این که هنوز تا مدتی دیگر می باید از تو دور بمانم، قلبم را از حرکت باز می دارد.