هرگز نمی‌دانی ماجرای دوستی کی شروع می‌شود. سرنخ‌ها به سرنخ‌های رمانی کارآگاهی می‌مانند: باید رد خنده‌ای، دست گشاده‌ای، نامه‌ای، نگاهی یا غیابی را بگیری تا ببینی به کجا می‌رساندت… قصه‌های دوستی پایان ندارند. فقط آغازهای بسیار دارند و گسست‌های احتمالی بسیار.

کتاب هوای دوستی تردیدی است در تصویر آرمانی پیوندهای انسانی. از دوستی که حرف می‌زنیم تصویر رابطه‌ای ناب بی‌کم‌وکاست و دور از دسترس در ذهن‌مان شکل می‌گیرد. اما آیا دوستی‌ها و روابط انسانی در عصر فناوری اطلاعات هم در این قاب می‌نشینند؟ آیا در سرشلوغی‌های امروزی نمی‌توان دوستی‌های عمیق را تجربه کرد؟