روز: 5 اردیبهشت 1401

«به کلمات‌ عشق بورزید، برای نوشتن جملات تلاش کنید و به دنیا توجه کنید.» این مهم‌ترین توصیه‌های سوزان سانتاگ به نویسندگان بود. سوزان سانتاگ، نظریه‌پرداز ادبی-هنری، فعال اجتماعی و رمان‌نویس آمریکایی را کتاب‌خوان‌های ایرانی خوب می‌شناسند. کتاب‌های او مانند درباره‌ی عکاسی و تماشای رنج دیگران برای علاقه‌مندان نظریه‌های عکاسی به خوبی آشنا هستند و کتاب علیه تفسیرش از مشهورترین متون در زمینه‌ی نقد ادبی است. او در سال ۲۰۰۴ در ۷۱ سالگی به خاطر ابتلا به سرطان خون در گذشت.

از ادگار آلن پو تا گیلیان فلین در عصر حاضر، راویان غیرقابل اعتماد ابزار خوبی در دست نویسندگان هستند و چالش بزرگی برای خوانندگان داستان. سارا پین بورو از نویسندگان نشریه گاردین در این مقاله به کتاب‌ها و داستان‌هایی می‌پردازد که به استادانه‌ترین شکل، راوی غیرقابل‌اعتماد را به کار بسته‌اند و خوانندگانشان را با چالشی بر سر حقیقت و تخیل مواجه می‌کنند. این مقاله در تاریخ 4 ژانویه 2017 در گاردین منتشر شده است.

اگر یک نام نماد موسیقی ارمنی باشد، آن نام بی‌تردید کومیتاس است. زندگی کومیتاس از تراژیک‌ترین سرگذشت‌های انسانی است. او در عمری نه چندان طولانی، محرومیت از پدر و مادر، بی‌خانمانی و زندگی در یتیم‌خانه را تجربه کرد. در کودکی به کلیسا پیوست و تا پایان دوران فعالیت هنری‌اش در آن جا ماند، در حالی که چارچوب آن را برای خلاقیت هنری خود تنگ می‌یافت. در سال ۱۹۱۵ در اوج شهرت و خلاقیت هنری توسط دولت عثمانی دستگیر و تبعید شد. بر خلاف بسیاری از دوستان روشنفکرش از مرگ نجات یافت، امّا دیگر نتوانست به زندگی عادی بازگردد و تا پایان عمرش در آسایشگاه روانی در پاریس زیست.
کدام انسان این همه مصیبت را تاب می‌آورد؟