پینچن بهصورت اخص در سه رمان اولش که اعلان قرعهی ۴۹ (۱۹۶۵) از آنهاست، حرف حسابش این است که در چنین دنیایی وجود پارانویا کاملاً توجیهپذیر است و چه بسا که پارانویای جنونآمیز تنها راه فرار از جنون باشد. پس باید، حتماً و لازم است که وضعیت پارانوئید را بپذیریم، چون تنها راه درک دنیای غریب حاضر همین است و تلاش برای دستیابی به هر وضعیت دیگری که ربطی به دنیای ما ندارد نابودمان میکند.
کتاب «بعد از عشق» نوشتهی الیف شافاک و ترجمهی ارسلان فصیحی را دیدهاید؟ جالب است بدانید که الیف شافاک کتابی به این نام ندارد. کتابهایی هم هستند (بیشتر مجموعه مقالههایی) که نه تنها عنوان کتاب در اصل وجود ندارد، بلکه خود کتاب هم به زبان اصلی وجود خارجی ندارد. مترجم مقالههایی را از یک نویسنده از منابع مختلف، عموماً از کتابهای گوناگون نویسنده، انتخاب میکند و آنها را کنار هم تحت عنوان جدیدی منتشر میکند. و این تازه به جز کتابهایی است که طنزپردازان و جنایینویسان وطنی به نام آگاتا کریستی و عزیز نسین نوشتند.
قدرت داستان با کفشهای دیگران راه برو در این است که لحظه به لحظه احساسات مختلف ما را برمیانگیزد و ما را با شخصیتهای اصلی داستان همراه میکند. در آخر خودمان را جای شخصیتها میگذاریم و میخواهیم آنها و اتفاقاتی را که برایشان افتاده، درک کنیم. غمهای سالامانکا برای ما، هم درد دارد و هم پذیرش آن برای ما جستوجویی در خود است.
در برخورد با جزماندیشی راستگرای دولت لهستان، اولگا توکارچوک نویسنده برجسته این کشور تاریخچهی آمیختگی قومی را بررسی میکند. توکارچوک ابتدا روانشناسی خوانده بود و به کار با معتادین به مواد و الکل میپرداخت. اما بعد از گذشت چند سال احساس آسیب شدید کرد و گفت: «من روانرنجورتر از آن هستم که یک رواندرمانگر باشم.» به نویسندگی روی آورد و متوجه چندپارگی فرهنگی لهستان و گذشته پردرد آن شد و در کتابهایش تاریخ لهستان را کاوید. او حالا به چیزی تبدیل شده است که خود به آن میگوید: «رواندرمانگر گذشته»
پینچن بهصورت اخص در سه رمان اولش که اعلان قرعهی ۴۹ (۱۹۶۵) از آنهاست، حرف حسابش این است که در چنین دنیایی وجود پارانویا کاملاً توجیهپذیر است و چه بسا که پارانویای جنونآمیز تنها راه فرار از جنون باشد. پس باید، حتماً و لازم است که وضعیت پارانوئید را بپذیریم، چون تنها راه درک دنیای غریب حاضر همین است و تلاش برای دستیابی به هر وضعیت دیگری که ربطی به دنیای ما ندارد نابودمان میکند.
کتاب «بعد از عشق» نوشتهی الیف شافاک و ترجمهی ارسلان فصیحی را دیدهاید؟ جالب است بدانید که الیف شافاک کتابی به این نام ندارد. کتابهایی هم هستند (بیشتر مجموعه مقالههایی) که نه تنها عنوان کتاب در اصل وجود ندارد، بلکه خود کتاب هم به زبان اصلی وجود خارجی ندارد. مترجم مقالههایی را از یک نویسنده از منابع مختلف، عموماً از کتابهای گوناگون نویسنده، انتخاب میکند و آنها را کنار هم تحت عنوان جدیدی منتشر میکند. و این تازه به جز کتابهایی است که طنزپردازان و جنایینویسان وطنی به نام آگاتا کریستی و عزیز نسین نوشتند.
قدرت داستان با کفشهای دیگران راه برو در این است که لحظه به لحظه احساسات مختلف ما را برمیانگیزد و ما را با شخصیتهای اصلی داستان همراه میکند. در آخر خودمان را جای شخصیتها میگذاریم و میخواهیم آنها و اتفاقاتی را که برایشان افتاده، درک کنیم. غمهای سالامانکا برای ما، هم درد دارد و هم پذیرش آن برای ما جستوجویی در خود است.
در برخورد با جزماندیشی راستگرای دولت لهستان، اولگا توکارچوک نویسنده برجسته این کشور تاریخچهی آمیختگی قومی را بررسی میکند. توکارچوک ابتدا روانشناسی خوانده بود و به کار با معتادین به مواد و الکل میپرداخت. اما بعد از گذشت چند سال احساس آسیب شدید کرد و گفت: «من روانرنجورتر از آن هستم که یک رواندرمانگر باشم.» به نویسندگی روی آورد و متوجه چندپارگی فرهنگی لهستان و گذشته پردرد آن شد و در کتابهایش تاریخ لهستان را کاوید. او حالا به چیزی تبدیل شده است که خود به آن میگوید: «رواندرمانگر گذشته»
Thanks for clicking. That felt good.
Close
