به گمان من، نقطهی آغاز در هر گونه تحليل از آثار بهرام بيضايی و اساسا جهانبينی او، پيوند گوهريناش با مفهوم دانایی و جنگ با جهل از طریق کسب و انتقال دانش بهمدد زبان است. عشق به پژوهش و خواندن و نوشتن به طور بنيادين در بيضايی وجود دارد و او خود، آن را باروَر نيز میکند، و بیراه نيست که به توانی چنين يکّه در نگارش هر گونه نوشته و نثر و گفتوگويی میرسد.
جلسه بوککلاب (کتابخوانی) است و ما این دفعه مهمانی عزیز داریم؛ آراز بارسقیان، نویسنده، مترجم و روزنامهنگار ترسناک و پرکار ایرانی-ارمنی. قرار است درباره سهگانه «یکشنبه، دوشنبه، سهشنبه» صحبت کنیم که درمجموع 536 صفحه است. برای خواندن و رساندنش به جلسه خیلی تلاش کردم و البته موفق شدم. قبول کنید که در این روزگار پرمشغله خواندن 536 صفحه کتاب با بررسیهای جانبی، کار سختی است ولی دیدار با نویسنده هم انگیزه بزرگی است.
طبق معمول هر سال به مناسبت سال نوی میلادی به سراغ ارمنیان میرویم و به جنبهای از زیست اجتماعی آنها و اثری که بر فرهنگ ایرانزمین داشتند میپردازیم. این بار سراغ قصههای نویسندگان ارمنی رفتهایم، قصههایی که زبان برخی از آنها ارمنی است و بعد از ترجمه بررسی شده و زبان برخی دیگر نیز از ابتدا فارسی بوده است. در این پرونده آثار هوهانس تومانیان، الکساندر شیروانزاده، زویا پیرزاد، روبرت صافاریان و آراز بارسقیان معرفی شدهاند.
در تابستان سال 1345 آگاتا کریستی در ایران بود. محمدعلی سپانلو در انجمن باستان شناسی انگلیس به دیدارش میرود. او کریستی را چاق، پف کرده و پیر با گوشهایی سنگین و کند اما خوشرو توصیف میکند. میگوید گهگاه پاهای بادکردهاش را که به اندازه متکا شده بودند تکان خفیفی میداد. او در آن موقع 70ساله و این ششمین سفرش به ایران بوده. این خلاصه گفتوگویی است که سپانلو در آن زمان انجام داده که بخشی از آن همان زمان در مجله فردوسی و بخشی بعداز درگذشت کریستی در سال 1354 در روزنامه اطلاعات منتشر شده است.
به گمان من، نقطهی آغاز در هر گونه تحليل از آثار بهرام بيضايی و اساسا جهانبينی او، پيوند گوهريناش با مفهوم دانایی و جنگ با جهل از طریق کسب و انتقال دانش بهمدد زبان است. عشق به پژوهش و خواندن و نوشتن به طور بنيادين در بيضايی وجود دارد و او خود، آن را باروَر نيز میکند، و بیراه نيست که به توانی چنين يکّه در نگارش هر گونه نوشته و نثر و گفتوگويی میرسد.
جلسه بوککلاب (کتابخوانی) است و ما این دفعه مهمانی عزیز داریم؛ آراز بارسقیان، نویسنده، مترجم و روزنامهنگار ترسناک و پرکار ایرانی-ارمنی. قرار است درباره سهگانه «یکشنبه، دوشنبه، سهشنبه» صحبت کنیم که درمجموع 536 صفحه است. برای خواندن و رساندنش به جلسه خیلی تلاش کردم و البته موفق شدم. قبول کنید که در این روزگار پرمشغله خواندن 536 صفحه کتاب با بررسیهای جانبی، کار سختی است ولی دیدار با نویسنده هم انگیزه بزرگی است.
طبق معمول هر سال به مناسبت سال نوی میلادی به سراغ ارمنیان میرویم و به جنبهای از زیست اجتماعی آنها و اثری که بر فرهنگ ایرانزمین داشتند میپردازیم. این بار سراغ قصههای نویسندگان ارمنی رفتهایم، قصههایی که زبان برخی از آنها ارمنی است و بعد از ترجمه بررسی شده و زبان برخی دیگر نیز از ابتدا فارسی بوده است. در این پرونده آثار هوهانس تومانیان، الکساندر شیروانزاده، زویا پیرزاد، روبرت صافاریان و آراز بارسقیان معرفی شدهاند.
در تابستان سال 1345 آگاتا کریستی در ایران بود. محمدعلی سپانلو در انجمن باستان شناسی انگلیس به دیدارش میرود. او کریستی را چاق، پف کرده و پیر با گوشهایی سنگین و کند اما خوشرو توصیف میکند. میگوید گهگاه پاهای بادکردهاش را که به اندازه متکا شده بودند تکان خفیفی میداد. او در آن موقع 70ساله و این ششمین سفرش به ایران بوده. این خلاصه گفتوگویی است که سپانلو در آن زمان انجام داده که بخشی از آن همان زمان در مجله فردوسی و بخشی بعداز درگذشت کریستی در سال 1354 در روزنامه اطلاعات منتشر شده است.
Thanks for clicking. That felt good.
Close
