علی دشتی

علی دشتی از چهره‌های چندوجهی و البته جنجال‌برانگیز ایران است. البته از کسی که از روزنامه‌نگاری تا سیاستمداری و نقد و نویسندگی را در کارنامه خود دارد، می‌توان چنین انتظاری هم داشت. موافقان و مخالفان سبک و سیاق فکری و ادبی او بسیارند اما در این پرونده قصد داریم تنها به وجه ادبی کار او و آن هم نه در حیطه داستان‌نویسی، بلکه نقد و بررسی آثار بپردازیم.

زندگی علی دشتی

علی دشتی سال 1273شمسی (و به‌قولی 1271) در عراق به دنیا آمد. پدرش از روحانیون کربلا بود و خودش نیز تحصیلات ابتدایی‌اش را در حوزه نجف گذراند. در زمان جنگ جهانی اول همراه پدر و برادرانش به ایران آمد و ساکن شیراز شد. فعالیت روزنامه‌نگاری را در شیراز و با روزنامه فارس شروع کرد.

مقالاتش خیلی زود او را به فضای سیاست کشاند. در همین ایام دو ترجمه از عربی و فرانسه از او منتشر شد که نشان داد در نثر فارسی تواناست.

داستان نویسی علی دشتی

بعد از ماجراهای دوران سلطنت رضاخان (که برای او تجربه زندان به همراه داشت) بیشتر به کار داستان‌نویسی و نقد ادبی و اجتماعی روی آورد. از داستان‌های او می‌توان به فتنه، جادو و هندو اشاره کرد. داستان‌هایش ساده و همراه با نثری روان بود که رنگی هم از روانکاوی داشت و بیشتر حول محور زنانی می‌گشت که اغواگر مردان بودند.