اگر به بسیاری از رهبرانمان گوش کنیم، انگار نمی دانند وارد چه بازیای شده اند. پیوسته درباره ی «پیروزی» داد سخن سر می دهند. تمام فکر و ذکرشان «شکست رقباست». با چشم اندازی که دارند، قرار است به «نفر اول» تبدیل شوند. فقط اینکه نمی دانند در بازی هایی بدون خط پایان، تمام این چیزها نشدنی است.