
ناصر تقوایی را چه کار با این سینمای بیخاطره، بیروح و بیوجدان؟
تقوایی میدانست که تصویر، اگر از روح تهی شود، جز آینهی ابتذال نخواهد بود. و ما اکنون، در آینهی سینمای خویش، نه انسان را میبینیم و نه حقیقت را — فقط بازتابی از چهرههای بیفکر، دیالوگهای بیدرک، و قابهایی که برای فروختن زاده شدهاند، نه برای دیدن.