
دیالوگ تک نفره
پلاتو نوشتهی پریسا امامی، در بیشتر شعرهایش تصویری است از جنون و خشم که بریده بریده به روی کاغذ پخش شده و گاهی تکهتکههایش از هم دور افتاده است. از قواعد دستوری پیروی نمیکند و به همین خاطر باید خودت به عنوان خواننده دست به کار شوی و بروی دنبال آن معنای احتمالی که شاعر در نظر داشته یا حتی نداشته است.