روز: 1 تیر 1399

مقدمه یا پیشگفتار مثل ورودی یک خانه است، در معماری قدیم ما هیچ آدمی ناگهان وارد فضای خانه نمی‌شد. غیر از این‌که عموماً خانه‌ها فضای اندرونی و بیرونی داشت، بعد از در ورودی باید از یک دالان یا حداقل یک فضای محصور یا غیرمحصور کوچک می‌گذشتی تا وارد خانه شوی. انگار همه چیز باید نرم نرم و با آمادگی کامل انجام می‌گرفت. مقدمه هم همان حکم را برای کتاب دارد، آماده‌ات می‌کند تا بدانی قرار است با چه روبه‌رو بشوی.

داستان دشمن از یک بیابان با دو گودال شروع می‌شود، گودال‌هایی با دو سرباز، سربازهایی با هم دشمن و جنگ ادامه دارد… . دو سرباز روایت‌های خودشان را از جنگ به ما می‌دهند. هر دو دفترچه‌ی راهنمایی دارند که به آن‌ها می‌گوید چه باید بکنند و چه نباید.

آرتور کانن دویل اسکاتلندی و جرج هندی با هم همراه می‌شوند. داستان عمیقاً در گذشته این دو غرق می‌شود و معمای کارآگاهی در حاشیه قرار می‌گیرد. آرتور و جرج به تدریج با حفظ همین حالت کاراگاهی به نوعی رمان تفکر نزدیک شده است. همزمان که همه‌ی معماهای داستان کارآگاهی آرتور و جورج حل می‌شود، پرسش‌هایی هستی‌شناسانه شروع به جوانه زدن می‌کنند.