دورترک بهتر از اینها نیست
30 مرداد 1402
بیابان تاتارها از آن دست رمانهای در جستجوی معنای اگزیستانسیالیستی است که قهرمانانش همواره در مسیری بین ارادهی آزاد و پوچگرایی سرگردانند و دائما در تصورات امیدوارانه و ناامیدانهی خود تاب میخورند. بنابراین اگر به دنبال کتابی سرزنده هستید که شما را حسابی بربیانگیزد، به نظرم اصلا سراغ بیابان تاتارها نروید چون اساسا قرار نیست که ما از تماشای صحرای بیآب و علف تاتارها و زندگی در دژ باستیانی با آن دیوارهای دلگیر زردرنگ لذت ببریم. به عبارتی دیگر، این داستان کسالتبار است چون دینو بوتزاتی میخواهد چنین باشد.