
تنهایی چگونه آگاهی ما از خودمان را تغییر میدهد؟
احمدی داستانِ تکهی ابر، شاخهی نرگس را به همان سبکِ آشنای خودش نوشته است و با شگردهای زبانی و ادبیِ ویژهاش جهانی رؤیایی و شاعرانه خلق کرده که دورهمیِ بیمانندِ رنگ و نور، امید و کلمه است. احمدرضا احمدی با بهرهگیری از تمثیل سفر در این داستان، مخاطب را به حرکت و تغییر دعوت میکند؛ سفری لذتبخش که با نثر شاعرانه و خیالپردازیهای کودکانه و نمادهایی مانند رنگها و عناصر طبیعت از گمشدهای بزرگ میگوید، از صلح.
