روز: 8 اسفند 1398

بیماری‌های همه‌گیر و وضعیت دلهره‌آور ناشی از شیوع این بیماری‌ها همیشه مورد توجه نویسنده‌ها (و حالا فیلمسازان) بوده است. از دوران باستان، تاکنون. پیشتر انسان این بیماری‌ها را یک جور عقوبت و عذاب الهی می‌دید. امروز اما نویسندگان از چه زاویه‌ای به آن نگاه می‌کنند؟ نویسندگانی بیماری‌های همه‌گیر را به شکل نتیجه رفتار تجاورگرانه ما به محیط زیست می‌بینند. برخی روی نژادپرستی علیه آسیایی‌ها و «دیگری» غیر غربی تمرکز می‌کنند. در آثار نویسندگان رنگین‌پوست بیماری‌های همه‌گیر گاه نمادی هستند از استعمارگری و برخی به این مساله توجه می‌کنند که در چنین بحران‌هایی امکانات درمانی نصیب چه کسانی می‌شود و نصیب چه کسانی نخواهد شد.

سیامک گلشیری نویسنده پنجاه‌ویک ساله متولد اصفهان، در حوزه‌های متعددی کار کرده و در دو دهه اخیر نویسنده پرکاری بوده است. گلشیری هشت رمان نوشته (آخرین آن‌ها تصویر دختری در آخرین لحظه سال گذشته منتشر شد)، چندین مجموعه داستان کوتاه دارد (آخرین آن‌ها میدان ونک، یازده و پنج دقیقه بهانه ما برای این گفتگو بوده است) در حوزه کودک و بخصوص نوجوان پرکار بوده (از جمله رمان‌های پنج‌گانه خون‌آشام و مجموعه گورشاه) و دست به ترجمه هم زده است (از جمله آثاری از هاینریش بل و ادوارد آلبی) و علاوه بر همه‌ این‌ها گزیده‌هایی از متون کهن را تدوین کرده است. گفتگو با او درباره آخرین مجموعه داستانش است اما به دلیل همین فعالیت در حوزه‌های متفاوت، گفتگو را با سوالی درباره معنای حرفه‌ای بودن نویسنده آغاز کرده‌ایم.

هتل روایت‌گر عشق نامتعارف یک کارمند پذیرش هتل به مسافری تنهاست که در نهایت فاجعه می‌آفریند. با این همه، این ساده‌ترین برداشت، تنزل دادن روایتی با گریز‌های فلسفی متعدد است. مظلومی در هتل توانسته با بازی‌های روایی، روایتی ساده را به روایتی با سویه‌های جذاب فلسفی تبدیل کند. او دارد انسان را به نقد می‌کشد و می‌گوید که اگر بناست انسان وفادار به خویش بماند، در جهانی پر از آدم‌هایی با دغدغه‌ها و عقده‌های سطحی، راه به جایی نمی‌برد. بنابراین باید گفت که هتل می‌تواند داستانی درباره‌ی عام و خاص بودن آدم‌ها هم باشد.