برچسب: معمایی

این هم از ویژگی‌های آدم‌های کتابخوان است که حتی حال بدشان را هم می‌خواهند با کتاب خوب کنند. یا خودشان را شماتت می‌کنند که چرا مدتی است حالشان آن‌قدر بد است که حتی کتاب هم نمی‌توانند بخوانند. اما شاید برای وقت‌هایی که بی‌حوصله و بی‌حال هستیم هم کتاب‌هایی بتوانند حالمان را تغییر بدهند. البته کتاب‌هایی داستانی، نه انگیزشی!

عباس آگاهی، مترجم اکثر کتاب‌های «مجموعه نقاب» انتشارات جهان کتاب است که در سبک جنایی، کارآگاهی و معمایی نوشته شده‌اند. این مترجم که تاکنون تعداد زیادی رمان در ژانر پلیسی-جنایی ترجمه کرده، درباره‌ی ضرورت ژانرنویسی و اهمیت آن در ادبیات داستانی و جایگاه ژانرنویسی در ادبیات ایران یادداشتی را در اختیار ایسنا قرار داده‌ است که در پی می‌آید.

جان لوکاره، مأمور سابق ام. آی.6، و نویسنده‌ی کتاب‌ جاسوسی که از سردسیر آمد، عاقبت خاطراتش را در کتابی با نام تونل کبوترها منتشر کرد؛ مجموعه‌ی جذّابی از یادآوری گذشته که زوایای تاریکی از زندگی‌اش را روشن می‌کند. او در این کتاب چهره‌ی سرزنده و غالباً خنده‌دار مردی را ترسیم می‌کند که مصمم بود «تئاتر واقعیت» را درک کند. تونل کبوترها مروری است بر سرنوشتی استثنایی میان دروغ و نیمه‌واقعیت‌ها.

زنان پلیسی‌نویس، از آن دسته نویسندگانی هستند كه در تبدیل رمان پلیسی به ابزاری قدرتمند برای تجزیه و تحلیل تكامل ساختارهای اجتماعی و رفتارهای فردی و جمعی عصر ما سهیم‌اند. آن‌ها نگرش خلق شخصیت‌های پیچیده، قابل باور و كاملاً مستقر در محیطی مشخص را عمق می‌بخشند و غنی می‌سازند. و از همه مهم‌تر، لذت خواندن را برای ما به ارمغان می‌آورند.

مارك لاوسون، نویسنده و روزنامه‌نگاری بریتانیایی بیشتر به خاطر برنامه‌های رادیویی‌اش در «رادیو چهار بی‌بی‌سی» شهرت دارد، اما در روزنامه‌ی گاردین نیز ستون ثابتی دارد. آنچه اینك ترجمه‌ی آن ارائه می‌شود ـ همان‌گونه كه در سر‌آغاز مطلب نیز خاطرنشان شده است ـ نوعی برداشت یا جمع‌بندی از یك مجموعه‌ی رادیویی است كه در اصل به مشخصات Mark Lawson، “Watching the detectives”، in The Guardian Weekly، 16.11. 2012. منتشر شده است. اگر برای علاقه‌مندانِ ایرانی ادبیات پلیسی این پرسش مطرح شده باشد كه چرا در ایران ـ سرزمینِ تقلید و تأسی بی‌محابا از هرگونه‌ی ادبی ماضی و جاری ـ این گونه‌ی خاص هیچ‌گاه پا نگرفت، شاید بخشی از پاسخ را در این نوشته بیابند.

در تابستان سال 1345 آگاتا کریستی در ایران بود. محمدعلی سپانلو در انجمن باستان شناسی انگلیس به دیدارش می‌رود. او کریستی را چاق، پف کرده و پیر با گوش‌هایی سنگین و کند اما خوشرو توصیف می‌کند. می‌گوید گهگاه پاهای بادکرده‌اش را که به اندازه متکا شده بودند تکان خفیفی می‌داد. او در آن موقع 70ساله و این ششمین سفرش به ایران بوده. این خلاصه گفت‌وگویی است که سپانلو در آن زمان انجام داده که بخشی از آن همان زمان در مجله فردوسی و بخشی بعداز درگذشت کریستی در سال 1354 در روزنامه اطلاعات منتشر شده است.

نقد ماندگار فرصتی است برای معرفی نقدنویسان ایرانی. در این بخش هربار یکی از چهره‌های نقد ادبیات فارسی را با نمونه‌هایی از نقدهای ماندگارش معرفی می‌کنیم. آشنایی با افرادی که در این مسیر گام برداشتند و خواندن نقدهای ایرانی، می‌تواند ارائه‌دهنده تجربیاتی باشد که مسیر نقدنویسی را روشن نگه دارد؛ زیرا نقد یکی از راه‌های شناخت، روشنگری و تغییر است. پرونده ششم نقد ماندگار به معرفی محمدعلی سپانلو اختصاص دارد.

پیام ناصر در رمان لی‌لی و باغ‌های جهنم، به بازآفرینی آلیس در سرزمین عجایب می‌پردازد. او نیز همانند کارول، شخصیت‌هایی را به‌تصویر می‌کشد که در پی خودشناسی هستند. نبردی بین خیر و شر وجود ندارد. لی‌لی و باغ‌های جهنم، درباره‌ی دغدغه‌ی همه‌ی انسان‌ها در همه‌ای اعصار است: من کیستم؟

آلفرد هیچکاک، کار خود را به عنوان کارگردان از دوران سینمای صامت آغاز کرد و در دهه 1970 به آن پایان داد. در این مدت، او به یکی از موفق‌ترین فیلمسازان نظام استودیویی هالیوود، الهام‌بخش جنبش موج نوی فرانسه و پیشتاز تکنیک‌های بازاریابی فیلم‌های «درجه بی» تبدیل شد. یکی از بزرگترین نقاط قوت هیچکاک یافتن منبع مناسب بود و بسیاری از محبوب‌ترین فیلم‌های او بر اساس رمان‌ها و داستان‌های کوتاه رازآلود و معمایی ساخته شد. این مقاله شش فیلم درخشانی که او بر اساس آثار درخشان ادبی ساخته است را معرفی می‌کند.