کوچک جنگلی» ناصر تقوایی بیش از آنکه یک فیلمنامه برای تولید باشد، طرحی جامع برای بازآفرینی تاریخ و فرهنگ گیلان است؛ اثری پژوهشی که به‌دلیل دقت، وسعت و نگاه چندجانبه‌اش به‌سختی قابل تقلیل به قالب تلویزیونی بود. در مقابل، سریال بهروز افخمی تلاشی برای روایتی تلویزیون‌پسند، ساختارمند و مخاطب‌محور از همان موضوع است؛ روایتی که ناگزیر از ساده‌سازی و تعیین خط‌مشی روشن است.
ناصر تقوایی یکی از برجسته‌ترین فیلم‌سازان و نویسندگان معاصر ایران است که آثارش فراتر از مرزهای سینما، به فرهنگ و ادبیات نیز پیوند خورده‌اند. او با نگاهی دقیق و انسانی به زندگی مردم، به‌ویژه در جنوب ایران، توانست روایت‌هایی بسازد که هم بومی و ریشه‌دارند و هم جهانی و ماندگار. از مستندهای آغازین تا فیلم‌های داستانی شاخص، تقوایی همواره دغدغه‌ی حقیقت، زیبایی و هویت را در قاب تصویر دنبال کرده است. این پرونده تلاشی است برای مرور زندگی، آثار و اندیشه‌های او؛ هنرمندی که سینمای ایران را با زبان تازه‌ای از روایت و تصویر غنی ساخت.
ژان کلود کری‌یر، فیلم‌نامه‌نویس نامدار فرانسوی، بیش از پنج دهه با بزرگان سینما مانند لوئیس بونوئل و میلوش فورمن همکاری کرد و آثاری خلاقانه و ماندگار خلق نمود. او با طنزی زیرکانه و نگاه انتقادی، ریاکاری بورژوازی و نهادهای قدرت را هدف گرفت. کری‌یر علاوه بر فیلمنامه، نمایشنامه و تله‌نمایش نوشت و اقتباس‌هایش از آثار کلاسیک ادبی، وفادارانه و خلاقانه بود. زندگی و حرفه او نمونه‌ای الهام‌بخش از ترکیب استعداد، پشتکار و همکاری هنری است که نسل‌های بعدی فیلمنامه‌نویسان را شکل داد.
نقش پرویز دوایی منتقد و مترجم تاثیرگذار در تاریخ سینمای ایران کتمان‌نشدنی است. او در دهه‌ی شصت با ترجمه‌ی تعدادی از بهترین کتاب‌های سینمایی کمک شایانی به سینماگران و سینمادوستان کشور کرد. به طوری که در سینمای دهه شصت که اغلب فیلم‌ها با سبک‌های مختلف هنری گاهی دچار شتاب‌زدگی و گاهی هم دچار خودشیفتگی می‌شدند، کم‌کم با مطالعه متون موجود آن زمان، به تراوشات ذهنی خود بال و پر دادند تااینکه در یک مقطع حساس و مهم در عرصه جهانی، حرف تازه‌ای برای بیان داشته باشند.
اگر بخواهی ردی از پرویز دوایی بیابی، باید سراغ او را در دهه‌های 30، 40 و اوایل 50 در نشریات سپید و سیاه، فردوسی، سینما، تهران مصور و امید ایران بگیری. هنگامی که او با اسم مستعار پیام، نقد فیلم و ترجمه می‌نوشت. دوایی را باید در دو برهه‌ی زمانی بررسی کنی؛ دوره اول تا اوایل دهه پنجاه و دوره دوم بعد از انتشار مجموعه داستان «باغ» در ابتدای دهه 60 به بعد.
کوچک جنگلی» ناصر تقوایی بیش از آنکه یک فیلمنامه برای تولید باشد، طرحی جامع برای بازآفرینی تاریخ و فرهنگ گیلان است؛ اثری پژوهشی که به‌دلیل دقت، وسعت و نگاه چندجانبه‌اش به‌سختی قابل تقلیل به قالب تلویزیونی بود. در مقابل، سریال بهروز افخمی تلاشی برای روایتی تلویزیون‌پسند، ساختارمند و مخاطب‌محور از همان موضوع است؛ روایتی که ناگزیر از ساده‌سازی و تعیین خط‌مشی روشن است.
ناصر تقوایی یکی از برجسته‌ترین فیلم‌سازان و نویسندگان معاصر ایران است که آثارش فراتر از مرزهای سینما، به فرهنگ و ادبیات نیز پیوند خورده‌اند. او با نگاهی دقیق و انسانی به زندگی مردم، به‌ویژه در جنوب ایران، توانست روایت‌هایی بسازد که هم بومی و ریشه‌دارند و هم جهانی و ماندگار. از مستندهای آغازین تا فیلم‌های داستانی شاخص، تقوایی همواره دغدغه‌ی حقیقت، زیبایی و هویت را در قاب تصویر دنبال کرده است. این پرونده تلاشی است برای مرور زندگی، آثار و اندیشه‌های او؛ هنرمندی که سینمای ایران را با زبان تازه‌ای از روایت و تصویر غنی ساخت.
ژان کلود کری‌یر، فیلم‌نامه‌نویس نامدار فرانسوی، بیش از پنج دهه با بزرگان سینما مانند لوئیس بونوئل و میلوش فورمن همکاری کرد و آثاری خلاقانه و ماندگار خلق نمود. او با طنزی زیرکانه و نگاه انتقادی، ریاکاری بورژوازی و نهادهای قدرت را هدف گرفت. کری‌یر علاوه بر فیلمنامه، نمایشنامه و تله‌نمایش نوشت و اقتباس‌هایش از آثار کلاسیک ادبی، وفادارانه و خلاقانه بود. زندگی و حرفه او نمونه‌ای الهام‌بخش از ترکیب استعداد، پشتکار و همکاری هنری است که نسل‌های بعدی فیلمنامه‌نویسان را شکل داد.
نقش پرویز دوایی منتقد و مترجم تاثیرگذار در تاریخ سینمای ایران کتمان‌نشدنی است. او در دهه‌ی شصت با ترجمه‌ی تعدادی از بهترین کتاب‌های سینمایی کمک شایانی به سینماگران و سینمادوستان کشور کرد. به طوری که در سینمای دهه شصت که اغلب فیلم‌ها با سبک‌های مختلف هنری گاهی دچار شتاب‌زدگی و گاهی هم دچار خودشیفتگی می‌شدند، کم‌کم با مطالعه متون موجود آن زمان، به تراوشات ذهنی خود بال و پر دادند تااینکه در یک مقطع حساس و مهم در عرصه جهانی، حرف تازه‌ای برای بیان داشته باشند.
اگر بخواهی ردی از پرویز دوایی بیابی، باید سراغ او را در دهه‌های 30، 40 و اوایل 50 در نشریات سپید و سیاه، فردوسی، سینما، تهران مصور و امید ایران بگیری. هنگامی که او با اسم مستعار پیام، نقد فیلم و ترجمه می‌نوشت. دوایی را باید در دو برهه‌ی زمانی بررسی کنی؛ دوره اول تا اوایل دهه پنجاه و دوره دوم بعد از انتشار مجموعه داستان «باغ» در ابتدای دهه 60 به بعد.
Thanks for clicking. That felt good.
Close
