برچسب: فلسفه

در اعصار گذشته آموزش دینی نه تنها بخش جدایی‌ناپذیری از تعلیم و تربیت محسوب می‌شد بلکه بخش کانونی و اصلی تعلیم و تربیت بود. ضمن آن‌ که در بسیاری از مناطق و فرهنگ‌ها، نهاد دین متولی کل آموزش و پرورش بود به‌طوری‌که مدارس، عمدتا دینی بوده و یا دست‌کم وابسته به نهاد دین بودند. از این‌رو، آموزش دین امری بدیهی به شمار می‌رفت. اصولا طرح پرسش جدی از بودن یا نبودن آموزش دین و فراتر از آن، بحث بر سر امکان‌پذیری آموزش دین در مدارس از عصر مدرن و بعد از سکولاریزم، در مغرب‌زمین آغاز شده است؛ پرسشی جدی و مبنایی که در عرصه نظر و عمل، پاسخ‌های متفاوتی به آن داده شده است.

آسمان ادبیات روسیه به‌ویژه در قرن نوزدهم بسیار آبی و درخشان است اما درخشش و گرمایی که آنتوان چخوف به آن بخشید، به‌مراتب روشن‌تر و گسترده‌تر بود، به‌طوری که در فراسوی مرزهای جغرافیایی خود پرتوهای بلندی افکند. او یکی از برجسته‌ترین ذهن‌های خلاق دنیای ادبیات، چه در داستان کوتاه و چه در نمایشنامه‌نویسی، نام گرفت و دستورالعمل‌های نویسندگی او سال‌ها آموخته و به‌کار گرفته شد. سبک روایی او با عنوان ستایش‌آمیز «سبک چخوفی» اثری ماندگار بر ادبیات جهان گذاشت و همچنان الهام‌بخش نسل نویسندگان امروزی است.

گربه‌ها چه دوستشان داشته باشیم چه از آنها بترسیم برای ما همنشینی نزدیک و آشنا هستند. آنها در ادبیات هم حضور شاخصی دارند. از قصه‌های قدیمی تا داستان‌های کوتاه و بلند ردپنجول‌هایشان هست. آنها حتی به دنیای فلسفه و روانشناسی هم راه پیدا کرده‌اند و بسیای از ما تجربه‌های شخصی درباره‌شان داریم که شنیدنی است.

کتاب «فلسفه گربه‌گرا: گربه‌ها و معنای زندگی» اثری موجز،‌ مفرّح و خلاقانه است. برای فیلسوفی جدّی مثل جان گری که عمرش را صرف نوشتن آثار فلسفۀ سیاسی و تحلیلی کرده، این کتاب نوعی بازیگوشی سرخوشانه در دوران بازنشستگی (سبک‌دوشی) محسوب می‌شود. به باور او زندگی خوب آن دنیای خیالی در آینده نیست که آدم به خودش وعده می‌دهد. زندگی خوب – هر چه هست و دقیقاً هم نمی‌دانیم چیست – همین است که اکنون و اینجا داریم. تلاش برای رسیدن به موقعیت مبهمی در آینده که قرار است سرشار از خوشبختی و شادکامی باشد محکوم به فناست و گربه‌ها آموزگار ما در این زمینه‌اند.

«خودکشی» جدی‌ترین مسأله فلسفه است. چراکه با جدی‌ترین مسأله بشر، یعنی زندگی سر و کار دارد و شما وقتی پاسخی به خودکشی ندهید، پاسخی به معنای زندگی نمی‌توانید بدهید. چرا که فیلسوف شما را در برابر این پرسش قرار خواهد داد که «شما برای چه زنده هستید؟» پاسخ‌هایی که شما می‌دهید بسیار کم ناظر به معنای زندگی است. بنابراین، بدون تردید، ربط وثیقی بین «بحران معنای زندگی» و سرزدن «اندیشه خودکشی» وجود دارد.