برچسب: سیمین دانشور

بعضی نویسنده‌ها انگار از همان اول، دیر به دنیا می‌رسند. نه به زمانه‌شان تعلق دارند، نه به خانه‌ای که در آن بزرگ می‌شوند، نه حتی به شهری که دوستش دارند. همیشه چیزی در آن‌ها جا مانده؛ چیزی که با دست‌هایشان در جهانی که خودشان خلق می‌کنند می‌گذارند، در داستان. عباس معروفی چنین نویسنده‌ای بود. مردی که انگار تمام عمرش را در حسرتِ رسیدن به جایی گذراند که هیچ‌وقت وجود خارجی نداشت؛ جایی میان کودکی و تبعید، میان تهران و برلین، میان آیدین اورخانی و خودش.

مجموعه داستان شهری چون بهشت را سیمین دانشور در دهه 40 منتشر کرد، زمانی که زن داستان نویس قابل اعتنایی وجود نداشت. این مجموعه داستان هم ساختار محکمی داشت و هم نگاهی عمیق و بامعنا و خبر از حضور اولین زن داستان نویس جدی در ادبیات معاصر داد. در مجله آرش نیز به این کتاب توجه شد و در معرفی که البته نویسنده آن معلوم نیست به انتشار این مجموعه داستان و توجه به قصه گویی زنان پرداخته شده.

اگر به سوالها پاسخ صحیح بدهید، از طاقچه جایزه خواهید گرفت.
اگر موفق نشدید، اشکالی ندارد؛ لینک انتهایی اطلاعاتتان را بیشتر خواهد کرد.

مقایسه‌ی سه رمان سووشون (سیمین دانشور، ۱۳۴۸)، چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم (زویا پیرزاد، ۱۳۸۰) و پرنده‌ی من (فریبا وفی، ۱۳۸۱) از حیث نگاهی که نویسندگان زن آن به شخصیت زن خانه‌دار و شکل رابطه او با شوهر، با زندگی خانوادگی و با جامعه بیرون دارند می‌تواند مقایسه‌ای راهگشا باشد. روبرت صافاریان نویسنده یادداشت معتقد است این سه رمان سه مرحله از رابطه‌ی زن نسبتاً روشنفکر ایرانی با زندگی خانوادگی و احساسش نسبت به بچه‌، شوهر و زندگی سیاسی را نمایندگی می‌کنند. در اولی هنوز زن روشنفکر با مبارزه‌ی شوهرش معنا پیدا می‌کند، هر چند پرسش‌هایی در این باره طرح می‌کند؛ در دومی، علاوه بر این، موضوع رابطه‌ی عاطفی بیرون ازدواج زن هم طرح می‌شود و در سومی با فضایی روبه‌رو هستیم که دیگر نه شاهد تناقض و تَرَک، بلکه شاهد وضعیتی در آستانه‌ی فروپاشی هستیم.

سیمین دانشور در شماره 118 مجله آدینه که در اردیبهشت سال 76 چاپ شد مقاله‌ای با عنوان «پیوند یوش و شیراز» در بررسی آثار شعری حمید مصدق نوشته است. دانشور نوشته است: «حمید مصدق برای همگان شعر سروده است و مخاطبان او تنها برگزیدگان و نکته‌­سنجان نیستند، هر چند گروه اخیر هم از شعرش لذت می­‌برند. زبان حمید به گونه‌­ای است که خلق زبان‌­اش را می‌­شناسند و در می‌­یابند. بارها گفته‌­ام که اگر ساده بنویسی، اگر خوب نوشته باشی و خوب سروده باشی، شاهکار کرده‌­­ای اما اگر غلیظ و پیچیده بنویسی، معلوم نیست خوب نوشته باشی و خوب سروده باشی.