برچسب: سمیه نوری

کِی از این چرخ و فلک پیاده می‌شوم؟

ترمه زیر تیغ

«کی از این چرخ و فلک پیاده می‌‌شوم؟» روایت دختر جوانی است به نام ترمه در یک خانواده‌‌ی از هم پاشیده، با شخصیتی ضعیف که با طبقه و فرهنگ و موقعیت سنی او جور است. اطرافیان و آشنایان این دختر جوان هم هر کدام فقط به منافع خود فکر می‌‌کنند و این خود‌‌خواهی‌‌ها و کشمکش‌‌ها داستان را به جایی می‌‌برد که شخصیت ترمه متحول شود و از فردی بی‌دست‌وپا و وابسته، به جوانی جویای استقلال تبدیل گردد. کیومرث پوراحمد با اقتباس از رمان این نویسنده 25 ساله فیلمی به نام «تیغ و ترمه» ساخت که حواشی بسیاری داشت. رمان گلرنگ رنجبر ضعف‌هایی اساسی و نقاطی مثبت دارد که در یادداشت زیر به آن‌ها تفصیلاً اشاره شده است.

بچه‌‌های سبز

تصور کن چنین باشد

«ماجرا در بهار ۱۶۵۶ رخ داد، همان هنگام که در لهستان اقامت داشتم» داستان بلند «بچه‌‌های سبز» این‌طور شروع می‌‌شود. ماجرا سال‌‌ها پیش در اروپایی اتفاق می‌­افتد که درگیر جنگ‌‌های داخلی است. این داستان بلند را طبیب درباری روایت می‌‌کند که روحیه‌‌ی علمی و شم محقق‌‌گونه‌‌اش او را به ناظری دقیق برای تمام اتفاقات تبدیل کرده است.

سینا دادخواه

گذر از شاهراه زندگی

هر شهری هویتی مخصوص به خود دارد. پاریس، نیویورک، لندن، توکیو، هر کدام یک فضای متفاوت دارند و حال و هوای این کلان شهر‌‌ها به لطف رمان‌‌ها و فیلم‌‌ها برای همه شناخته شده است. تهران هم کلانشهر و پایتخت ایران است و بالطبع در داستان‌‌ها حضور دارد. هرچند به واسطه‌‌ی تازگی ادبیات شهری در ادبیات ایران، این حضور هنوز آنچنان پررنگ و معنادار نیست، در دو دهه‌‌ی گذشته کم کم آثار بیشتری با نگاه به ادبیات شهری و خصوصا تهران نوشته شده است. در شاهراه نوشته‌ی سینا دادخواه هم از تهران می‌‌خوانیم.

بعد از دریدنِ پیله

آتش آخرین رمان حسین سناپور، در ادامه سه‌گانه‌ای است که او با رمان‌های دود و خاکستر آغاز کرده بود. این بار راوی رمان لادن است که در حاشیه‌ی دو رمان پیش نیز حضور داشت. لادن زن جوانی‌ست در دنیای مردانه‌‌ی تهران، ایران، در دهه‌‌ی هفتاد. او در خانواده‌‌ای متوسط رشد کرده که در گرداب اقتصادی در حال پایین و پایین‌‌تر رفتن است. اما روح سرکش و جاه طلبش این سقوط را نمی‌‌پذیرد. سناپور جامعه‌ای را توصیف می‌کند که از سنت‌ها گسسته اما به مدرنیته نرسیده است.

تاریکی معلق روز زهرا عبدی

پل‌های معلق

تاریکی معلق روز مانند صفحه‌ی حوادث روزنامه به تمامی سرتیترهای خبری مهم می‌‌پردازد. اسیدپاشی و قربانیان آن، کارتل‌‌های توزیع مواد مخدر، مشکلات جانبازان اعصاب و روان و نامهربانی جامعه پزشکی با آنها، ناامنیِ زندگیِ یک مهاجر، حضور داعش در سوریه، فضای پر از دروغ و نیرنگ رسانه‌‌ها… و در پس تمام این‌ها روابط متزلزل و منفعت‌طلبانه‌ی میان افراد را نشان می‌دهد و تنهایی هرکدامشان میان تمام شلوغی‌‌هایی که برای خود ساخته‌‌اند.

دروغ‌هایی که به خود می‌گوییم

ما همه راز هستیم

دروغ‌هایی که به خود می‌گوییم درباره دروغ‌هایی است که در مواجهه با شرایط دشوار زندگی به خود می‌گوییم. اینکه چطور با فریب خود به جای پیدا کردن علت شکست یک رابطه از طرف مقابل خشمگین می‌شویم، او را ناسپاس یا بدتر از آنچه هست می‌بینیم، یا احساساتمان را نمی‌بینیم. کتاب مانند سلسله جلسات روان‌درمانی، خواننده را مرحله به مرحله جلو می‌برد. در ابتدا با مثال‌های واقعی که می‌زند باعث می‌شود ببینیم چطور افرادی شبیه به ما به راحتی به خود دروغ گفته‌اند و کمک می‌کند با خود صادق باشیم و به خود نگاه کنیم.

کِی از این چرخ و فلک پیاده می‌شوم؟

ترمه زیر تیغ

«کی از این چرخ و فلک پیاده می‌‌شوم؟» روایت دختر جوانی است به نام ترمه در یک خانواده‌‌ی از هم پاشیده، با شخصیتی ضعیف که با طبقه و فرهنگ و موقعیت سنی او جور است. اطرافیان و آشنایان این دختر جوان هم هر کدام فقط به منافع خود فکر می‌‌کنند و این خود‌‌خواهی‌‌ها و کشمکش‌‌ها داستان را به جایی می‌‌برد که شخصیت ترمه متحول شود و از فردی بی‌دست‌وپا و وابسته، به جوانی جویای استقلال تبدیل گردد. کیومرث پوراحمد با اقتباس از رمان این نویسنده 25 ساله فیلمی به نام «تیغ و ترمه» ساخت که حواشی بسیاری داشت. رمان گلرنگ رنجبر ضعف‌هایی اساسی و نقاطی مثبت دارد که در یادداشت زیر به آن‌ها تفصیلاً اشاره شده است.

بچه‌‌های سبز

تصور کن چنین باشد

«ماجرا در بهار ۱۶۵۶ رخ داد، همان هنگام که در لهستان اقامت داشتم» داستان بلند «بچه‌‌های سبز» این‌طور شروع می‌‌شود. ماجرا سال‌‌ها پیش در اروپایی اتفاق می‌­افتد که درگیر جنگ‌‌های داخلی است. این داستان بلند را طبیب درباری روایت می‌‌کند که روحیه‌‌ی علمی و شم محقق‌‌گونه‌‌اش او را به ناظری دقیق برای تمام اتفاقات تبدیل کرده است.

سینا دادخواه

گذر از شاهراه زندگی

هر شهری هویتی مخصوص به خود دارد. پاریس، نیویورک، لندن، توکیو، هر کدام یک فضای متفاوت دارند و حال و هوای این کلان شهر‌‌ها به لطف رمان‌‌ها و فیلم‌‌ها برای همه شناخته شده است. تهران هم کلانشهر و پایتخت ایران است و بالطبع در داستان‌‌ها حضور دارد. هرچند به واسطه‌‌ی تازگی ادبیات شهری در ادبیات ایران، این حضور هنوز آنچنان پررنگ و معنادار نیست، در دو دهه‌‌ی گذشته کم کم آثار بیشتری با نگاه به ادبیات شهری و خصوصا تهران نوشته شده است. در شاهراه نوشته‌ی سینا دادخواه هم از تهران می‌‌خوانیم.

بعد از دریدنِ پیله

آتش آخرین رمان حسین سناپور، در ادامه سه‌گانه‌ای است که او با رمان‌های دود و خاکستر آغاز کرده بود. این بار راوی رمان لادن است که در حاشیه‌ی دو رمان پیش نیز حضور داشت. لادن زن جوانی‌ست در دنیای مردانه‌‌ی تهران، ایران، در دهه‌‌ی هفتاد. او در خانواده‌‌ای متوسط رشد کرده که در گرداب اقتصادی در حال پایین و پایین‌‌تر رفتن است. اما روح سرکش و جاه طلبش این سقوط را نمی‌‌پذیرد. سناپور جامعه‌ای را توصیف می‌کند که از سنت‌ها گسسته اما به مدرنیته نرسیده است.

تاریکی معلق روز زهرا عبدی

پل‌های معلق

تاریکی معلق روز مانند صفحه‌ی حوادث روزنامه به تمامی سرتیترهای خبری مهم می‌‌پردازد. اسیدپاشی و قربانیان آن، کارتل‌‌های توزیع مواد مخدر، مشکلات جانبازان اعصاب و روان و نامهربانی جامعه پزشکی با آنها، ناامنیِ زندگیِ یک مهاجر، حضور داعش در سوریه، فضای پر از دروغ و نیرنگ رسانه‌‌ها… و در پس تمام این‌ها روابط متزلزل و منفعت‌طلبانه‌ی میان افراد را نشان می‌دهد و تنهایی هرکدامشان میان تمام شلوغی‌‌هایی که برای خود ساخته‌‌اند.

دروغ‌هایی که به خود می‌گوییم

ما همه راز هستیم

دروغ‌هایی که به خود می‌گوییم درباره دروغ‌هایی است که در مواجهه با شرایط دشوار زندگی به خود می‌گوییم. اینکه چطور با فریب خود به جای پیدا کردن علت شکست یک رابطه از طرف مقابل خشمگین می‌شویم، او را ناسپاس یا بدتر از آنچه هست می‌بینیم، یا احساساتمان را نمی‌بینیم. کتاب مانند سلسله جلسات روان‌درمانی، خواننده را مرحله به مرحله جلو می‌برد. در ابتدا با مثال‌های واقعی که می‌زند باعث می‌شود ببینیم چطور افرادی شبیه به ما به راحتی به خود دروغ گفته‌اند و کمک می‌کند با خود صادق باشیم و به خود نگاه کنیم.