برچسب: سفرنامه

عالیه خانم شیرازی صد و سی و دو سال پیش عازم سفری سخت و طولانی شده و گاه با مردان جنگیده و گاه مذاکره کرده و گاه راهش را جدا کرده. با بزرگان و افراد سرشناسی آشنایی داشته و در سفر با آن‌ها دیدار کرده. در تهران مهمان ناصرالدین‌شاه شده و از رسوم و آداب درباری نوشته.

وقارالدوله زمان خوبی را برای سفر شروع کرد، ابتدای مهر ماه 1278 و این باعث شد به نسبت گرمای کمتری را تحمل کند. هیجده ماه در سفر بود و اتفاق‌های مختلفی را از سرگذراند. کندی سفر، اقامت‌ و انتظارهایی طولانی مدت با دلیل و گاه بی دلیل در مسیر، جوری آزاردهنده بود که شنیدن جمله‌ی “خانم! فردا کوچ است” در هر ساعتی از شبانه‌روز، بهترین خبر برایش بود.

در حیاط یکی از اقامتگاه‌های منطقه نشسته‌ام و تازه کتاب را تمام کردم. به شاهزاده خانمی که نامش را نمی‌دانم ولی می‌دانم که نوه فتحعلی شاه قاجار است فکر می‌کنم. به جسارتش می‌اندیشم که علیرغم مشکلات بسیار، صدوسی‌وهشت سال پیش چنین سفر پر خطری را به همراه مادر و تعدادی خدمه و یک کودک سه ساله آغاز کرد.

گاه سفر به بعضی مکان‌ها فقط‎ به صورت مجازی ممکن است زیرا آن مکان‌ها دیگر وجود خارجی ندارند.  با کمک کتاب “دروازه‌های تهران” نوشته کیانوش معتقدی به دروازه‌های شهر تهران سفر می‌کنیم. دروازه‌ها نماد بصری ویژه، مکانی برای گذار و جداکننده درون و بیرون شهر بود. به طور کلی آن‌ها نقش ارتباطی، دفاعی، امنیتی، اقتصادی، اجتماعی و حتی یادمانی و بصری داشتند.

دیو سفیدی که بلندترین گنبد این سرزمین است، مامن کیومرث، فریدون، آرش و سیمرغ، محبس ضحاک و ضجه‌های او، محل برگزاری آئین‌های مذهبی مغان و بسیاری اتفاق‌های افسانه‌ای و تاریخی دیگر بود و هست. این کوه، نماد پایداری، عظمت و شکوه است. هم مضمون اشعار و آثار بسیاری از شاعران و نویسندگان این سرزمین است و هم میعادگاه عاشقان کوهنوردی. سیزده تیر روز ملی دماوند است.