گونترگراس در «طبل حلبی» نازیها را توصیف نمیکند، بلکه دربارهی چیزی خطرناکتر مینویسد، مردم معمولی، و زندگی معمول، دربارهی پدر و مادر و همسایه و کاسبی که خودشان را بیتقصیر میدانند، او زندگی درهمتنیده و موذیوار مردم معمولی را زیر و رو میکند و به این ترتیب شوکی به خواننده وارد میشود: اعضای حزب آدمهای ویژهای نبودند و بدتر از آن، آنها با جنگ ناپدید نشدند!
زمین انسانها از آن دست کتابهایی است که حتی اگر خوانده باشید بازهم به سراغش میروید تا زیبایی و حکمت جاری در برخی قطعاتش را مزهمزه کنید. یک خلبان عاشق درسهای زندگی را که خودش به تجربه دریافته، سخاوتمندانه با ما در میان میگذارد. با خواندن این کتاب شاید قدر زندگی و آدمهای اطرافمان را بیشتر بدانیم. اگزوپری عاشق انسان و ارزشهای اصیل زندگی است و رحم و شفقت او نسبت به آدمیان در سطر سطر کتابش جاری است.
بیابان تاتارها از آن دست رمانهای در جستجوی معنای اگزیستانسیالیستی است که قهرمانانش همواره در مسیری بین ارادهی آزاد و پوچگرایی سرگردانند و دائما در تصورات امیدوارانه و ناامیدانهی خود تاب میخورند. بنابراین اگر به دنبال کتابی سرزنده هستید که شما را حسابی بربیانگیزد، به نظرم اصلا سراغ بیابان تاتارها نروید چون اساسا قرار نیست که ما از تماشای صحرای بیآب و علف تاتارها و زندگی در دژ باستیانی با آن دیوارهای دلگیر زردرنگ لذت ببریم. به عبارتی دیگر، این داستان کسالتبار است چون دینو بوتزاتی میخواهد چنین باشد.
گونترگراس در «طبل حلبی» نازیها را توصیف نمیکند، بلکه دربارهی چیزی خطرناکتر مینویسد، مردم معمولی، و زندگی معمول، دربارهی پدر و مادر و همسایه و کاسبی که خودشان را بیتقصیر میدانند، او زندگی درهمتنیده و موذیوار مردم معمولی را زیر و رو میکند و به این ترتیب شوکی به خواننده وارد میشود: اعضای حزب آدمهای ویژهای نبودند و بدتر از آن، آنها با جنگ ناپدید نشدند!
زمین انسانها از آن دست کتابهایی است که حتی اگر خوانده باشید بازهم به سراغش میروید تا زیبایی و حکمت جاری در برخی قطعاتش را مزهمزه کنید. یک خلبان عاشق درسهای زندگی را که خودش به تجربه دریافته، سخاوتمندانه با ما در میان میگذارد. با خواندن این کتاب شاید قدر زندگی و آدمهای اطرافمان را بیشتر بدانیم. اگزوپری عاشق انسان و ارزشهای اصیل زندگی است و رحم و شفقت او نسبت به آدمیان در سطر سطر کتابش جاری است.
بیابان تاتارها از آن دست رمانهای در جستجوی معنای اگزیستانسیالیستی است که قهرمانانش همواره در مسیری بین ارادهی آزاد و پوچگرایی سرگردانند و دائما در تصورات امیدوارانه و ناامیدانهی خود تاب میخورند. بنابراین اگر به دنبال کتابی سرزنده هستید که شما را حسابی بربیانگیزد، به نظرم اصلا سراغ بیابان تاتارها نروید چون اساسا قرار نیست که ما از تماشای صحرای بیآب و علف تاتارها و زندگی در دژ باستیانی با آن دیوارهای دلگیر زردرنگ لذت ببریم. به عبارتی دیگر، این داستان کسالتبار است چون دینو بوتزاتی میخواهد چنین باشد.
Thanks for clicking. That felt good.
Close
