برچسب: سال‌ها پیش در نشریات

گردون اردیبهشت 72

تا حکایت بلورین

نقدی از سعید مهیمنی بر کتاب اشعار منصور اوجی در نشریه گردون شماره اردیبهشت 72 به چاپ رسیده است. کتاب اشعار اوجی «هوای باغ نکردیم» آن زمان در انتشارات نوید شیراز تازه چاپ شده بود و برگزیده شعرهای منصور اوجی به انتخاب هوشنگ گلشیری را دربرمی‌گرفت.در این نقد مهیمنی می‌نویسد: «بی هیچ پیش آورد یا پس آوردی، می‌توان اوجی را شاعر شعرهای روشن و ساده و ملموس دانست؛ شعرهای روان، زلال و نرم که با شعر غنایی پهلو می‌زند.»

دنیای سخن 76

ستون‌های زمین

شهلا لاهیجی در شماره 75 نشریه دنیای سخن (مرداد و شهریور 76) نقدی بر رمان «ستون‌های زمین» کتاب سه جلدی نوشته‌ی کن فالت نوشته است که خواندن آن ربع قرن بعد خالی از لطف نیست. این کتاب را انتشارات اهل قلم با ترجمه طاهره صدیقیان در 1423 صفحه به بازار عرضه کرده بود.

آدینه اردیبهشت 74

از شوهرم می‌پرسم

امیرحسن چهل‌تن در شماره 101 مجله آدینه نقدی نوشته است بر کتاب خاطرات مریم فیروز که آن زمان به تازگی منتشر شده بود. گاهی کتاب‌ها ثابت می‌مانند اما نقدها هستند که تغییر می‌کنند. خواندن این نقد تندوتیز امروز تازگی دیگری دارد. به نظر می‌رسد این زمان نه مطلبی به این تندوتیزی نوشته می‌شود نه منتشر می‌شود و از آن مهم‌تر اینکه قضاوت نسبت به گذشتگان خطاپوش‌تر از گذشته است. البته شاید سال‌های بیشتری که امروز از مریم فیروز و حزب توده گذشته است در این مساله بی‌تاثیر نباشد.

نشریات قدیمی

نقد ناصر ایرانی بر نمایشنامه «صیادان» رادی

اکبر رادی در کنار بهرام بیضایی و غلامحسین ساعدی از ستون‌های نمایشنامه‌نویسی در تئاتر ایران دهه چهل هستند. اما بزرگان هم در زمان خودشان با نقدهای زیاد و گاه صریح و بعضاً تندی مواجه بوده‌اند. از این جمله نقدی است که ناصر ایرانی بر نمایشنامه «صیادان» رادی نگاشته است و در مجله فرهنگ و زندگی. شماره ۳ مهرماه ۱۳۴۹ هم به چاپ رسیده است. نقدی که یک صحنه از نمایشنامه را جدا کرده و اشکالات آن را برمی‌شمارد و با متد جزء از کل به تمام نمایشنامه تسری می‌دهد و «صیادان» را فاقد هرگونه ساختمان هنری توصیف می‌کند.

نشریات قدیمی چراغ

نقد سپانلو بر «داستان یک شهر»

«داستان یک شهر» مانند «مدار صفر درجه» از اولین نوشته‌های احمد محمود نویسنده نام‌آشنای خوزستانی بعد از انقلاب بودند. «داستان یک شهر» به نوعی ادامه «همسایه‌ها»ست و سرنوشت خالد را در زمانی بعد از پایان ماجراهای همسایه‌ها تخیل می‌کند. همچنین به نوعی یک خودزندگی‌نامه هم می‌تواند باشد چون می‌دانیم خود نویسنده هم بعد از بگیروببندهای پس از کودتای 28 مرداد به دردسرهای فراوان افتاد و سال‌ها تبعید در بندر لنگه را تجربه کرد. این نقد را محمدعلی سپانلو همان زمان انتشار رمان نوشته است و پای امضای آن تاریخ «بهار 61» به چشم می‌خورد و در نشریه-کتاب «چراغ» به چاپ رسیده است.

داریوش آشوری هدایت

معمّایِ بوفِ کور

«معمای بوف کور» عنوان نوشته داریوش آشوری است که در زمان انتشار مقاله از سایت ملکوت برداشته شده و با اجازه خود ایشان بازنشر کرده‌ایم. آشوری در این مقاله به شرح و تحلیل چیزی می‌پردازد که با نام مساله هدایت در تمام این سال‌ها شناخته شده و هدایت را شاه چهره تاریخ روشنفکری مدرن ما می‌نامد. آشوری عقیده دارد بعد از هدایت افراد زیادی داستان‌های کوتاه قوی و شاخصی نوشتند اما هنوز کسی نتوانسته اثری به قوت بوف کور خلق کند. البته آشوری گروه دیگری از آثار هدایت را که تسخرنامه‌ها می‌نامد (همچون وغ وغ ساهاب و ولنگاری و توپ مرواری) از آثار ماندنی او و در پیوند با بوف کور به شمار می‌آورد.

گردون اردیبهشت 72

تا حکایت بلورین

نقدی از سعید مهیمنی بر کتاب اشعار منصور اوجی در نشریه گردون شماره اردیبهشت 72 به چاپ رسیده است. کتاب اشعار اوجی «هوای باغ نکردیم» آن زمان در انتشارات نوید شیراز تازه چاپ شده بود و برگزیده شعرهای منصور اوجی به انتخاب هوشنگ گلشیری را دربرمی‌گرفت.در این نقد مهیمنی می‌نویسد: «بی هیچ پیش آورد یا پس آوردی، می‌توان اوجی را شاعر شعرهای روشن و ساده و ملموس دانست؛ شعرهای روان، زلال و نرم که با شعر غنایی پهلو می‌زند.»

دنیای سخن 76

ستون‌های زمین

شهلا لاهیجی در شماره 75 نشریه دنیای سخن (مرداد و شهریور 76) نقدی بر رمان «ستون‌های زمین» کتاب سه جلدی نوشته‌ی کن فالت نوشته است که خواندن آن ربع قرن بعد خالی از لطف نیست. این کتاب را انتشارات اهل قلم با ترجمه طاهره صدیقیان در 1423 صفحه به بازار عرضه کرده بود.

آدینه اردیبهشت 74

از شوهرم می‌پرسم

امیرحسن چهل‌تن در شماره 101 مجله آدینه نقدی نوشته است بر کتاب خاطرات مریم فیروز که آن زمان به تازگی منتشر شده بود. گاهی کتاب‌ها ثابت می‌مانند اما نقدها هستند که تغییر می‌کنند. خواندن این نقد تندوتیز امروز تازگی دیگری دارد. به نظر می‌رسد این زمان نه مطلبی به این تندوتیزی نوشته می‌شود نه منتشر می‌شود و از آن مهم‌تر اینکه قضاوت نسبت به گذشتگان خطاپوش‌تر از گذشته است. البته شاید سال‌های بیشتری که امروز از مریم فیروز و حزب توده گذشته است در این مساله بی‌تاثیر نباشد.

نشریات قدیمی

نقد ناصر ایرانی بر نمایشنامه «صیادان» رادی

اکبر رادی در کنار بهرام بیضایی و غلامحسین ساعدی از ستون‌های نمایشنامه‌نویسی در تئاتر ایران دهه چهل هستند. اما بزرگان هم در زمان خودشان با نقدهای زیاد و گاه صریح و بعضاً تندی مواجه بوده‌اند. از این جمله نقدی است که ناصر ایرانی بر نمایشنامه «صیادان» رادی نگاشته است و در مجله فرهنگ و زندگی. شماره ۳ مهرماه ۱۳۴۹ هم به چاپ رسیده است. نقدی که یک صحنه از نمایشنامه را جدا کرده و اشکالات آن را برمی‌شمارد و با متد جزء از کل به تمام نمایشنامه تسری می‌دهد و «صیادان» را فاقد هرگونه ساختمان هنری توصیف می‌کند.

نشریات قدیمی چراغ

نقد سپانلو بر «داستان یک شهر»

«داستان یک شهر» مانند «مدار صفر درجه» از اولین نوشته‌های احمد محمود نویسنده نام‌آشنای خوزستانی بعد از انقلاب بودند. «داستان یک شهر» به نوعی ادامه «همسایه‌ها»ست و سرنوشت خالد را در زمانی بعد از پایان ماجراهای همسایه‌ها تخیل می‌کند. همچنین به نوعی یک خودزندگی‌نامه هم می‌تواند باشد چون می‌دانیم خود نویسنده هم بعد از بگیروببندهای پس از کودتای 28 مرداد به دردسرهای فراوان افتاد و سال‌ها تبعید در بندر لنگه را تجربه کرد. این نقد را محمدعلی سپانلو همان زمان انتشار رمان نوشته است و پای امضای آن تاریخ «بهار 61» به چشم می‌خورد و در نشریه-کتاب «چراغ» به چاپ رسیده است.

داریوش آشوری هدایت

معمّایِ بوفِ کور

«معمای بوف کور» عنوان نوشته داریوش آشوری است که در زمان انتشار مقاله از سایت ملکوت برداشته شده و با اجازه خود ایشان بازنشر کرده‌ایم. آشوری در این مقاله به شرح و تحلیل چیزی می‌پردازد که با نام مساله هدایت در تمام این سال‌ها شناخته شده و هدایت را شاه چهره تاریخ روشنفکری مدرن ما می‌نامد. آشوری عقیده دارد بعد از هدایت افراد زیادی داستان‌های کوتاه قوی و شاخصی نوشتند اما هنوز کسی نتوانسته اثری به قوت بوف کور خلق کند. البته آشوری گروه دیگری از آثار هدایت را که تسخرنامه‌ها می‌نامد (همچون وغ وغ ساهاب و ولنگاری و توپ مرواری) از آثار ماندنی او و در پیوند با بوف کور به شمار می‌آورد.