برچسب: روبرت صافاریان

آدم‌هایی مثل بقیه

راوی داستان‌ها که همان هارون یا پرویز یشایایی باشد، در یکی از داستان‌ها خود را به یکی از کاراکترهای قصه چنین معرفی می‌کند: « … من در یک خانواده‌ی یهودی متولد شده‌ام، اعتقادات و سنت‌های یهودی‌گری را دوست دارم و فرایض مذهبی‌ام را در حد اعتدال رعایت می‌کنم. یهودی بودن برایم مثل رنگ پوستم می‌ماند، نمی‌توانم یا نمی‌خواهم عوضش کنم. اما قبل از همه‌ی این‌ها به انسان بودن فکر می‌کنم … » این روحیه و این رویکرد انسانی به هویت دینی و قومی، در سراسر کتاب حضور دارد. حتی با قدر اغماض می‌توان گفت که کتاب برای تشریح چنین رویکری نوشته شده است.

پرونده‌ای درباره‌ی عامه‌پسندی

رابطه روشنفکران با ادبیات و هنر عامه‌پسند پیشینه‌ای طولانی دارد. یک رابطه‌ی عشق و نفرت توامان. روشنفکری که هم فیلمفارسی و تئاتر لاله‌زاری و ادبیات پلیسی را می‌کوبد و هم ته دلش یک جوری از آن خوشش می‌آید. گفته‌اند که در عمق وجود هر هنرمندان نخبه‌گرایی، یک مخاطب عامی و دوستدار آثار هنری عامه‌پسند جا خوش کرده است. لذت‌های گناه‌آلود در عنوان این پرونده ترجمه‌ی اصطلاح انگلیسی guilty pleasures است، اصطلاحی که برای رابطه‌ی پرتناقض روشنفکران با ادبیات و سینمای عامه‌پسند به کار می‌رود.

آیا شعرهای عباس کیارستمی هایکو هستند؟

شعرهای عباس کیارستمی را چه بسا به هایکو تشبیه کرده‌اند. قالب کوتاه این شعرها و تصویری بودن تعداد قابل‌توجهی از آن‌ها این مقایسه را کاملاً موجه می‌نماید. اما شاید بتوان ریشه‌های این قطعات کوتاه را که گاه به حکمت سنتی پهلو می‌زنند در ادب فارسی یافت.

فیلم به مثابه فلسفه

آیا فیلم‌ها آثار فلسفی‌اند؟

مجموعه کتاب‌های کوچک «فیلم به مثابه فلسفه» با این باور فراهم شده که می‌خواهیم «هر فیلمی را می‌بینیم یا به تعبیری هر فیلمی را که می‌خوانیم، به صورت یک متن فلسفی ورق بزنیم». آیا حقیقتاً می‌شود یک فیلم را اثری فلسفی قلمداد کرد؟ کتاب کازابلانکا نمونه‌ای از کاربست این اندیشه درباره‌ی یکی از مشهورترین فیلم‌های تاریخ سینماست.

آنی که همه‌ی جهان در آن است

مجموعه‌ای از هایکوهای کلاسیک به انتخاب یوزورو میورا کتاب بسیاری زیبایی است که در پنج فصل مرتب شده: بهار، تابستان، پائیز، زمستان و سال نو. هر صفحه‌ی کتاب شامل ترجمه‌ی فارسی، روماجی (ژاپنی با حروف لاتین) و عین شعر به نوشتار ژاپنی می‌شود. روماجی خواننده را کمابیش با تلفظ ژاپنی شعر آشنا می‌کند و حروف ژاپنی که بعد از آن می‌آیند شکل دیداری شعر را که بخشی از زیبایی آن است می‌نمایانند.

 

مِه جنگ

عیار ناتمام رمان سیاسی به معنای دقیق کلمه نیست، هرچند وقایع سیاسی مهمی مثل انقلاب، جنگ و اعتراضات خیابانی دهه‌ی هشتاد نقش مهمی در آن دارند. اما این رویدادها بیشتر پسزمینه‌ای هستند برای رویدادها خانوادگی تلخ و شیرینی که بر بستر آن‌ها جاری است: اختلافات پدر-پسری، ماجراهای عشقی، عشق‌های ناکام و ازدواج‌های سرد، دل‌نگرانی برای فرزندان و …

برزخ ژوری

«برزخ ژوری» داریوش مهرجویی: خاطرات یا رمان؟

کلنجار رفتن با اندیشه‌ی مرگ و بیماری لاعلاجی که هر آن پایان زندگی شخصیت اصلی و راوی قصه را یادآوری می‌کند، در کانون این رمان جای دارد، اما از آن جا که راوی قصه فیلمساز است و علاوه بر این فلسفه خوانده، طبیعی است که این اندیشه‌ها آمیخته به خاطرات سینمایی و هنری و تاملات فلسفی هستند. این تاملات فلسفی بسیار طبیعی می‌نمایند و علاوه بر آن از جنس اندیشه‌هایی کاملاً هضم شده و روشن و ساده‌اند و چه بسا با شوخی و لودگی آمیخته‌اند.

رمان پیاده بلقیس سلیمانی

این گورانی‌ها ترس دارند به خدا!

این طنز و این زبان رنگارنگ و این سادگی آمیخته به تیزهوشی و سخت‌کوشی قهرمان رمان، این دیدن روشنایی در تاریکی، آن را تبدیل به کاری خواندنی و دوست‌داشتنی می‌کند. انیس فقط موضوع دلسوزی نیست، سرنوشت تلخش کام خواننده را تلخ می‌کنند، اما سخت‌کوشی‌اش تحسین‌برانگیز است و بامزگی‌اش لبخند به لب می‌آورد.

موراکامی کتابخانه‌ی عجیب

کتابخانه‌‌ از دید هاروکی موراکامی

از موراکامی انتظار نوشته‌های کودکانه نداریم و او با نوشتن این کتاب انگار می‌خواهد بگوید که اگر بزرگسالان هم از خواندن این قصه لذت می‌برند پس شاید رمان‌ها و قصه‌های کوتاهی که مخصوص بزرگسالان نوشته می‌شوند هم در عمق خود افسانه‌سرایی‌هایی بیش نیستند.

آدم‌هایی مثل بقیه

راوی داستان‌ها که همان هارون یا پرویز یشایایی باشد، در یکی از داستان‌ها خود را به یکی از کاراکترهای قصه چنین معرفی می‌کند: « … من در یک خانواده‌ی یهودی متولد شده‌ام، اعتقادات و سنت‌های یهودی‌گری را دوست دارم و فرایض مذهبی‌ام را در حد اعتدال رعایت می‌کنم. یهودی بودن برایم مثل رنگ پوستم می‌ماند، نمی‌توانم یا نمی‌خواهم عوضش کنم. اما قبل از همه‌ی این‌ها به انسان بودن فکر می‌کنم … » این روحیه و این رویکرد انسانی به هویت دینی و قومی، در سراسر کتاب حضور دارد. حتی با قدر اغماض می‌توان گفت که کتاب برای تشریح چنین رویکری نوشته شده است.

پرونده‌ای درباره‌ی عامه‌پسندی

رابطه روشنفکران با ادبیات و هنر عامه‌پسند پیشینه‌ای طولانی دارد. یک رابطه‌ی عشق و نفرت توامان. روشنفکری که هم فیلمفارسی و تئاتر لاله‌زاری و ادبیات پلیسی را می‌کوبد و هم ته دلش یک جوری از آن خوشش می‌آید. گفته‌اند که در عمق وجود هر هنرمندان نخبه‌گرایی، یک مخاطب عامی و دوستدار آثار هنری عامه‌پسند جا خوش کرده است. لذت‌های گناه‌آلود در عنوان این پرونده ترجمه‌ی اصطلاح انگلیسی guilty pleasures است، اصطلاحی که برای رابطه‌ی پرتناقض روشنفکران با ادبیات و سینمای عامه‌پسند به کار می‌رود.

آیا شعرهای عباس کیارستمی هایکو هستند؟

شعرهای عباس کیارستمی را چه بسا به هایکو تشبیه کرده‌اند. قالب کوتاه این شعرها و تصویری بودن تعداد قابل‌توجهی از آن‌ها این مقایسه را کاملاً موجه می‌نماید. اما شاید بتوان ریشه‌های این قطعات کوتاه را که گاه به حکمت سنتی پهلو می‌زنند در ادب فارسی یافت.

فیلم به مثابه فلسفه

آیا فیلم‌ها آثار فلسفی‌اند؟

مجموعه کتاب‌های کوچک «فیلم به مثابه فلسفه» با این باور فراهم شده که می‌خواهیم «هر فیلمی را می‌بینیم یا به تعبیری هر فیلمی را که می‌خوانیم، به صورت یک متن فلسفی ورق بزنیم». آیا حقیقتاً می‌شود یک فیلم را اثری فلسفی قلمداد کرد؟ کتاب کازابلانکا نمونه‌ای از کاربست این اندیشه درباره‌ی یکی از مشهورترین فیلم‌های تاریخ سینماست.

آنی که همه‌ی جهان در آن است

مجموعه‌ای از هایکوهای کلاسیک به انتخاب یوزورو میورا کتاب بسیاری زیبایی است که در پنج فصل مرتب شده: بهار، تابستان، پائیز، زمستان و سال نو. هر صفحه‌ی کتاب شامل ترجمه‌ی فارسی، روماجی (ژاپنی با حروف لاتین) و عین شعر به نوشتار ژاپنی می‌شود. روماجی خواننده را کمابیش با تلفظ ژاپنی شعر آشنا می‌کند و حروف ژاپنی که بعد از آن می‌آیند شکل دیداری شعر را که بخشی از زیبایی آن است می‌نمایانند.

 

مِه جنگ

عیار ناتمام رمان سیاسی به معنای دقیق کلمه نیست، هرچند وقایع سیاسی مهمی مثل انقلاب، جنگ و اعتراضات خیابانی دهه‌ی هشتاد نقش مهمی در آن دارند. اما این رویدادها بیشتر پسزمینه‌ای هستند برای رویدادها خانوادگی تلخ و شیرینی که بر بستر آن‌ها جاری است: اختلافات پدر-پسری، ماجراهای عشقی، عشق‌های ناکام و ازدواج‌های سرد، دل‌نگرانی برای فرزندان و …

برزخ ژوری

«برزخ ژوری» داریوش مهرجویی: خاطرات یا رمان؟

کلنجار رفتن با اندیشه‌ی مرگ و بیماری لاعلاجی که هر آن پایان زندگی شخصیت اصلی و راوی قصه را یادآوری می‌کند، در کانون این رمان جای دارد، اما از آن جا که راوی قصه فیلمساز است و علاوه بر این فلسفه خوانده، طبیعی است که این اندیشه‌ها آمیخته به خاطرات سینمایی و هنری و تاملات فلسفی هستند. این تاملات فلسفی بسیار طبیعی می‌نمایند و علاوه بر آن از جنس اندیشه‌هایی کاملاً هضم شده و روشن و ساده‌اند و چه بسا با شوخی و لودگی آمیخته‌اند.

رمان پیاده بلقیس سلیمانی

این گورانی‌ها ترس دارند به خدا!

این طنز و این زبان رنگارنگ و این سادگی آمیخته به تیزهوشی و سخت‌کوشی قهرمان رمان، این دیدن روشنایی در تاریکی، آن را تبدیل به کاری خواندنی و دوست‌داشتنی می‌کند. انیس فقط موضوع دلسوزی نیست، سرنوشت تلخش کام خواننده را تلخ می‌کنند، اما سخت‌کوشی‌اش تحسین‌برانگیز است و بامزگی‌اش لبخند به لب می‌آورد.

موراکامی کتابخانه‌ی عجیب

کتابخانه‌‌ از دید هاروکی موراکامی

از موراکامی انتظار نوشته‌های کودکانه نداریم و او با نوشتن این کتاب انگار می‌خواهد بگوید که اگر بزرگسالان هم از خواندن این قصه لذت می‌برند پس شاید رمان‌ها و قصه‌های کوتاهی که مخصوص بزرگسالان نوشته می‌شوند هم در عمق خود افسانه‌سرایی‌هایی بیش نیستند.