برچسب: روایت

وطن دار

بوطیقای مهاجرت به ایران

وطن‌دار که به افغانستانی معنای «هم‌وطن» می‌دهد، روایت ۲۸ افغانستانی از مهاجرت به ایران و تجربه‌ی زندگی در ایران است. همه‌ی این ۲۸ افغانستانی شاعر و نویسنده‌اند. اکثریت آنان هنوز در ایران سکونت دارند و چند نفرشان نیز یا به افغانستان بازگشته‌اند یا به سوئد و استرالیا مهاجرت کرده‌اند. این ۲۸ روایت همانند قطعات یک پازل‌اند که در کنار هم قرار دادن‌شان تصویری از حضور ۴۰ ساله‌ی مهاجران افغانستانی در ایران ارائه می‌کند. البته که این تصویر نمایانگر تجربه‌ی قشر خاصی از مهاجران افغانستانی (شاعران، نویسندگان و تحصیل‌کردگان) است و به هیچ وجه نمی‌توان آن را تصویری همه جانبه از تجربه‌ی حضور چند میلیون مهاجر نامید.

هفته چل و چند روایت از مادران در همین روزها

روایت‌هایی «دیگر» از مادری

«هفته چهل و چند» بیست روایت از مادری‌ست در همین روزها. اثری که هر روایتش را مادری منحصربه‌فرد نوشته و در آن از تجربیات دست اول خود از فرزندپروری گفته است. در جامعه‌ای که مادری را زیر هاله‌ی قدسی و استعاری کلیشه‌های صبر، جان‌فشانی، از خودگذشتگی و قناعت بی‌حد و اندازه پنهان کرده، خواندن روایت‌هایی که مادر بودن را به عنوان نقشی برساخته و اجتماعی معرفی می‌کنند، خواندنی‌ست.

وطن دار

بوطیقای مهاجرت به ایران

وطن‌دار که به افغانستانی معنای «هم‌وطن» می‌دهد، روایت ۲۸ افغانستانی از مهاجرت به ایران و تجربه‌ی زندگی در ایران است. همه‌ی این ۲۸ افغانستانی شاعر و نویسنده‌اند. اکثریت آنان هنوز در ایران سکونت دارند و چند نفرشان نیز یا به افغانستان بازگشته‌اند یا به سوئد و استرالیا مهاجرت کرده‌اند. این ۲۸ روایت همانند قطعات یک پازل‌اند که در کنار هم قرار دادن‌شان تصویری از حضور ۴۰ ساله‌ی مهاجران افغانستانی در ایران ارائه می‌کند. البته که این تصویر نمایانگر تجربه‌ی قشر خاصی از مهاجران افغانستانی (شاعران، نویسندگان و تحصیل‌کردگان) است و به هیچ وجه نمی‌توان آن را تصویری همه جانبه از تجربه‌ی حضور چند میلیون مهاجر نامید.

هفته چل و چند روایت از مادران در همین روزها

روایت‌هایی «دیگر» از مادری

«هفته چهل و چند» بیست روایت از مادری‌ست در همین روزها. اثری که هر روایتش را مادری منحصربه‌فرد نوشته و در آن از تجربیات دست اول خود از فرزندپروری گفته است. در جامعه‌ای که مادری را زیر هاله‌ی قدسی و استعاری کلیشه‌های صبر، جان‌فشانی، از خودگذشتگی و قناعت بی‌حد و اندازه پنهان کرده، خواندن روایت‌هایی که مادر بودن را به عنوان نقشی برساخته و اجتماعی معرفی می‌کنند، خواندنی‌ست.